Της Μαρίας Κουτσάκα

Για το trafficking ακούς σχεδόν κάθε φορά που ανοίγεις την τηλεόραση, το βλέπεις σχεδόν κάθε φορά που περνάς από έναν απόμερο ή μη δρόμο, το αποφεύγεις κάθε φορά που περνάς από έναν απόμερο ή μη δρόμο. Αποφεύγεις, όμως, το συμβάν ή  την ωμή πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι;

Δεν πρόκειται απλώς για μια κατάσταση, αγοραπωλησία, επαναστατικό ή και φεμινιστικό ξέσπασμα, αλλά για εμπόριο μιας αθώας ανθρώπινης ψυχής που ξεκινώντας τη μέρα της δεν περίμενε σίγουρα πως θα κατέληγε στα χέρια μιας α-ψυχης οντότητας. Σίγουρα, όμως, δε θα περίμενε να κάτσεις και με τα χέρια σταυρωμένα ή ακόμη χειρότερα να μη συνειδητοποιείς ότι εν έτει 2015 η ανθρώπινη ελευθερία δεν είναι δεδομένη, αλλά εξαγοράσιμη.

Trafficking ή ελληνιστί εμπόριο λευκής σαρκός είναι η παράνομη διακίνηση ανθρώπων. Με λίγα λόγια, αποτελεί μια σύγχρονη μορφή δουλείας που καταπατά και εξαφανίζει ολοκληρωτικά τη μέγιστη σημασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και εθνικότητας πέφτουν σε καθημερινή βάση θύματα εκμετάλλευσης –εμπορικής ή σεξουαλικής- από καταχραστές ή πιόνια εξουσίας με ρατσιστικά και σεξιστικά ιδεώδη.

Άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και εθνικότητας πέφτουν σε καθημερινή βάση θύματα εκμετάλλευσης –εμπορικής ή σεξουαλικής.

Το εμπόριο ανθρώπων κατάφερε να αποτελεί σήμερα το τρίτο μεγαλύτερο οργανωμένο έγκλημα παγκοσμίως, ακολουθώντας την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και το εμπόριο όπλων. Η χώρα μας, μάλιστα, χαρακτηρίζεται ως «σταθμός» στην πλειοψηφία των περιστατικών παράνομης διακίνησης, αφού περίπου 20.000 γυναίκες -εκ των οποίων κορίτσια ηλικίας 13-15 ετών- αποτελούν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Σε παγκόσμια κλίμακα, απαριθμούνται 27.000.000 σύγχρονοι δούλοι, 20.900.000 θύματα καταναγκαστικής εργασίας (συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής εκμετάλλευσης), 14.200.000 θύματα χειρονακτικής εργασιακής εκμετάλλευσης, όπως η βιομηχανική παραγωγή.

Όπως και να χει στην κορυφή της λίστας βρίσκονται γυναίκες ηλικίας 18-24, οι οποίες έπειτα επιδίδονται στην πορνεία. Δυστυχώς, μόνο ένα μικρό ποσοστό της τάξεως του 1-2 % καταφέρνει να αποδράσει και να διασωθεί από τους θύτες του.

Μετά την απόδραση, όμως, τι; Κάπου εδώ, σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι οι επιπτώσεις των ατόμων που υφίστανται τη μάστιγα του trafficking είναι απογοητευτικές. Φυσικά δεν αναφέρομαι στη σωματική τους κατάσταση, η οποία ούτως ή άλλως πλήττεται λόγω των καθημερινών βιασμών και άλλου είδους σωματικών κακοποιήσεων, αλλά στην ψυχολογική τους υγεία και ισορροπία. Γενικότερα, τα άτομα αυτά βιώνουν τη συναισθηματική αποδιοργάνωση, αφού νιώθουν περισσότερο μοναχικά και παραμελημένα από κάθε άλλη φορά, ενώ η αυτοπεποίθησή τους εκμηδενίζεται πλήρως. Ωστόσο, οι πιο συχνές ψυχολογικές επιπτώσεις του trafficking είναι η κατάθλιψη, η απώλεια αυτοεκτίμησης και το σύνδρομο της Στοκχόλμης (παράδοξο ψυχολογικό φαινόμενο, κατά το οποίο τα θύματα τρέφουν θετικά συναισθήματα προς τους θύτες τους). Ειδικότερα, τα παιδιά αδυνατούν να κοινωνικοποιηθούν ομαλά και κατ’ επέκταση να αναπτύξουν δική τους προσωπικότητα και ταυτότητα, ενώ δυσκολίες εντοπίζονται και στις ζωές των ενηλίκων, οι οποίοι υπέστησαν τέτοιου είδους βασανιστήρια κατά την παιδική τους ηλικία.

Mερικές μαρτυρίες

Και ενώ τα νούμερα μιλούν από μόνα τους, δε θα μπορούσε κανείς να αγνοήσει και τις χιλιάδες εξομολογήσεις γυναικών που βίωσαν ή εξακολουθούν και βιώνουν τέτοιες τραυματικές εμπειρίες:

«Μου νοίκιασαν ένα διαμέρισμα και «εργαζόμουν» σε έναν οίκο ανοχής στο Μεταξουργείο, όπου σε 16 ώρες μπορεί να πήγαινα με 100 άνδρες. Οι μόνοι άνθρωποι που έβλεπα ήταν η προαγωγός και ο οδηγός που με πηγαινοέφερνε. Με τρομοκρατούσαν ότι αν φύγω θα μιλήσουν στην οικογένειά μου και απειλούσαν ότι θα τους κάνουν κακό», λέει η Όλγα από τη Σιβηρία.

«Από την πρώτη μέρα, η ζωή μου έγινε κόλαση. Ο Βασίλε ερχόταν κάθε μέρα, με χτυπούσε και με βίαζε στο ξενοδοχείο που με είχαν φυλακισμένη για 10 μέρες. Μετά με πήγαν σε ένα υπόγειο της οδού Κροκιδά στον Αγιο Παντελεήμονα όπου έμεναν άλλες επτά κοπέλες που είχαν την ίδια τύχη. Μας χτυπούσε και μας βίαζε χωρίς προφυλάξεις με την απειλή πιστολιού και μας εξέδιδε σε οίκους ανοχής στον Αγιο Παντελεήμονα. Μας έλεγε ότι θα μας σκοτώσει, ότι έχει σκοτώσει κι άλλους ανθρώπους και κανείς δε θα μάθει τι απογίναμε, γιατί κανείς δε γνωρίζει που είμαστε», λέει η Μαρία Μοντιάν από τη Μολδαβία.

«Αποφάσισα να θυσιαστώ για την οικογένεια μου και να δεχτώ την πρόταση που μου έγινε. Ο προαγωγός μου ο Ντάνιελ με υπέβαλε σε διαδικασία βουντού για να πειστώ να μη μιλήσω και τους προδώσω. Στα στάδια της διαδικασίας του βουντού με έβαλαν να κάνω φρικτά πράγματα, όπως να φάω καρδιά πάπιας, να πιω βρώμικο νερό και μου έκοψαν τα μαλλιά και τα νύχια μου. Ο Ντάνιελ μου είπε ότι λόγω του βουντού, δε θα έπρεπε να μιλήσω σε κανέναν, ειδικά στην Αστυνομία, αλλιώς η οικογένεια μου θα πέθαινε.», λέει η Αντίσα από τη Νιγηρία.

Η λίστα των εξομολογήσεων χωρίς τελειωμό. Όσο περιγραφικές και παραστατικές κι αν φαντάζουν στα μάτια σας τέτοιες ιστορίες, πρέπει να γνωρίζετε πως δεν πρόκειται για παραμύθια με ιππότες και πράσσειν άλογα. Σε ένα κόσμο, όμως, που επικρατεί η δολιοφθορά, τα οικονομικά συμφέροντα και ο σεξισμός κανένα από τα περιστατικά του trafficking δεν είναι άξιο απορίας. Την ώρα που εσείς πίνετε τον καφέ σας, την ίδια στιγμή σε μια άλλη χώρα μια γυναίκα, ένας άντρας, ένα παιδί βιώνει τον μεγαλύτερο και πιο κυριολεκτικό εφιάλτη του. Δεν χρειάζεται κανένα τσίμπημα για να ξυπνήσει. Το μόνο πράγμα που χρειάζεται είναι δράση ατομική και ομαδική.

Αντί, λοιπόν, να κάθεσαι αμέριμνος στον καναπέ σου και να μοιρολογείς για την «απαίσια» ζωή που σου δόθηκε κάνε μια βόλτα στην «σκοτεινή» πλευρά της πόλης. Το θέμα δεν είναι να δώσεις απάντηση στο δικό σου μοιρολόι, αλλά να δώσεις απάντηση στα δικά τους βλέμματα.