Η Ουκρανία είναι ένα κράτος από τα πλέον ταλαιπωρημένα της σύγχρονης ιστορίας. Ο εσωτερικός διχασμός είναι βαθιά ριζωμένος στην ουκρανική καθημερινότητα. Ανέκαθεν το δυτικό και κεντρικό κομμάτι της χώρες ήταν περισσότερο φιλοδυτικό και περισσότερο «εθνικό» απ’ ότι στα νοτιοανατολικά, όπου κυριαρχεί μία ιδιαίτερη ρωσοφιλία. Το μεγαλύτερο όμως ζήτημα είναι το έλλειμμα Δημοκρατίας που χαρακτηρίζει το όλο κοινωνικοπολιτικό σύστημα.


Ο «διχασμός» και ο «απολυταρχισμός» βρίσκονται σε μια διαλεκτική σχέση μεταξύ τους και όλα αυτά σε βάρος του ουκρανικού λαού. Αυτός ο λαός ήταν που πριν 10 χρόνια βγήκε στους δρόμους του Κιέβου ζητώντας την επανάληψη του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών με αφορμή την αυθαίρετη «εκλογή» του τότε υποψηφίου Β.Γιανουκόβιτς σε βάρος του πραγματικά εκλεγμένου Β.Γιούστσενκο έπειτα από καθαρή νοθεία, η οποία σκοπό είχε να διασφαλίσει τη νίκη του πρώτου μετά και την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του αντιπάλου του. Η «πορτοκαλί» επανάσταση, όπως ονομάστηκε τότε η κινητοποίηση του λαού, πέτυχε και τελικά η προεδρία δόθηκε στον Β.Γιούστσενκο.

Και ενώ τότε ο Ουκρανικός λαός πίστευε πως είχε κερδίσει μία μεγάλη μάχη απέναντι στον «μαφιόζο – πολιτικό» Β.Γιανουκόβιτς και έκανε ένα μεγάλο βήμα προς την Δημοκρατία, η πραγματικότητα τον διέψευσε. 10 χρόνια αργότερα ο «εκλεκτός» πρόεδρος τον είχε προδώσει και ο Β.Γιανουκόβιτς τον διαδέχτηκε στη προεδρία εξουδετερώνοντας παράλληλα τους πολιτικούς του αντιπάλους με φυλακίσεις και βασανισμούς. Το καθεστώς Β.Γιανουκόβιτς έχει σήμερα δείξει το πρόσωπο του. Είναι απολυταρχικό με κυρίαρχα όπλα το φόβο και την βία. Είναι όμως και «μαφιόζικο» καθώς ο Β.Γιανουκόβιτς, διπλά καταδικασμένος για βιαιοπραγία και ληστεία στο παρελθόν, έχει στελεχώσει ολόκληρο το κράτος με μέλη της οικογενείας του, όπως κάθε ρωσικού τύπου μαφιόζος οφείλει να κάνει.

Τα πάθη όμως δεν σταματάνε εκεί για την Ουκρανία. Η αντιπολίτευση μετά την φυλάκιση της πιο δυναμικής της προσωπικότητας, της Γιούλια Τιμοσένκο, έχει μείνει έωλη να αναζητάει κάποιο στήριγμα. Το στήριγμα αυτό αποπειράθηκε να βρει στο πρόσωπο του πρώην παγκόσμιου πρωταθλητή πυγμαχίας Β.Κλίτσκο, ο οποίος μετά την πολίτευσή του ηγείται της ισχυρότερης πολιτικής δύναμης της αντιπολίτευσης. Η ισχύς του όμως δεν είναι αρκετή. Και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την έκρηξη της νεοφασιστικής ακροδεξιάς η οποία έχει κερδίσει έδαφος στην δυτική Ουκρανία. Η ακροδεξιά έχει το πλεονέκτημα της «εθνικόφρονης-ουκρανικής» ταυτότητας απέναντι στην ρωσική επιρροή. Η δύναμη της σε συνδυασμό με την επιπολαιότητα της υπόλοιπης αντιπολίτευσης την έχει οδηγήσει στην επίσημη συμμετοχή της στις κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα. Υποσκάπτονται έτσι τα δημοκρατικά και δίκαια αιτήματα των διαδηλωτών με την χρήση αλόγιστηςβίας από τους ακροδεξιούς, οι οποίοι στρέφονται και εναντίον κάθε προσπάθειας της αριστεράς να συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις.

Όλη αυτή η πόλωση ξεκίνησε από την άρνηση του προέδρου να υπογράψει για την προσχώρηση της Ουκρανίας στην Ε.Ε. και την στροφή του προς τους Ρώσους για ένταξη στην δική τους τελωνειακή ένωση. Η χώρα με λίγα λόγια πολιορκείται αυτή τη στιγμή από Ευρωπαίους και Ρώσους για το ποιος θα την εκμεταλλευτεί, ποιος θα την ξεπουλήσει στα δικά του συμφέροντα. Και εδώ βρίσκεται η πραγματική τραγωδία της Ουκρανίας. Είναι παγιδευμένη σε έναν διχασμό που θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει σε εμφύλια σύγκρουση και διχοτόμησή της χωρίς να υπάρχει κάποιο διέξοδο. Ο Ουκρανικός λαός έχει εξαπατηθεί πειθώμενος πως με την είσοδο στην Ε.Ε. και αργότερα στο Ευρώ η οικονομία του κράτους θα ανακάμψει. Η αλήθεια όμως είναι -και εμείς στην Ελλάδα το μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο- πως το μόνο που θα συμβεί είναι να κατασπαραχθεί η δημόσια περιουσία και η περιουσία των μικρομεσαίων στρωμάτων από τις «ευρωπαϊκές» πολυεθνικές, οι οποίες θα καρπώνονται τα κέρδη δίχως να επιστρέφουν τίποτε πίσω. Ο,τι ισχύει δηλαδή, τηρουμένων των αναλογιών, μέχρι σήμερα για τα «ρωσικά» συμφέροντα.

Τα ΜΜΕ όμως, όπως πάντα, επιλέγουν να παρουσιάζουν ελάχιστα και μονοδιάστατα το ζήτημα. Πρέπει να διαγνωσθεί τι πραγματικά ζητάει ο κόσμος της Ουκρανίας και όχι να τεκμαίρεται αυθαίρετα. Ο λαός της δεν ζητάει την είσοδο στην Ε.Ε. Τουλάχιστον όχι στο μέτρο που παρουσιάζεται. Η κλιμάκωση των διαδηλώσεων ξεκίνησε όταν ψηφίστηκαν νομοθετικές ρυθμίσεις για την «αντιμετώπιση» των διαδηλώσεων απαγορεύοντας ουσιαστικά κάθε αντίδραση στις αποφάσεις του προέδρου. Αυτό κάτι δείχνει. Δείχνει ότι το κύριο αίτημα είναι η παραίτηση του Β.Γιανουκόβιτς από τη προεδρία και η εγκαθίδρυση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος δίχως «υπερεξουσίες». Η διεθνής κοινότητα, και εννοώ οι απλοί πολίτες, υποχρεούται να στηρίξει αυτό το αίτημα, το απαλλαγμένο από τα οποιαδήποτε συμφέροντα. Οφείλει ακόμη να καταδικάσει την ακροδεξιά και να μην της αφήσει περιθώρια «οικειοποίησης» αυτού του αγώνα. Να σταθεί δίπλα στον ουκρανικό λαό και κανέναν άλλο.

Γιατί να το κάνει αυτό όμως; Όλα τούτα μπορεί να μοιάζουν απόμακρα και ανούσια για εμάς που έχουμε τα δικά μας προβλήματα αλλά κάθε άλλο παρά έτσι είναι. Το πρόβλημα του ενός σύντομα γίνεται πρόβλημα όλων. Η αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς επομένως δεν πρέπει να έχει σύνορα.