Οι ατατουρκικές δομές της, η κατ’ επίφαση δημοκρατία και το σοβινιστικό εθνικιστικό στοιχείο που ενυπάρχει στα θεμέλια της, ο έντονος ρόλος του στρατού στην λήψη αποφάσεων της χώρας , ο πατερναλιστικός ρόλος των ΗΠΑ , το Κουρδικό, η αγωνιώδης διάθεση προβολής ,το σύνδρομο του «Μεγάλου Ηγεμόνα» και ένα ισχυρό πολιτικό Ισλάμ να καραδοκεί για να αποτελέσει την δυνητική, εναλλακτική λύση συνθέτουν το πάζλ της Βαλκανικής (!) , Ευρωπαϊκής (!), Ανατολικής (!) , Υπερκαυκάσιας (!) Τουρκίας.

Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απόλυτα και μονοδιάστατα. Θέλει πολλά «κότσια» για να πρεσβεύεις τον πολιτικό ισλαμισμό στη γείτονα , ο οποίος είναι κατακριτέος και ανεπιθύμητος από τις ΗΠΑ και το Στράτευμα.

Τουλάχιστον, ο πολιτικός ισλαμισμός όπως εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 90 από τον Οζάλ ή τον Ερμπακάν λίγο χρόνια νωρίτερα ήταν «απαγορευμένος» και το Στράτευμα , έχοντας τον ατατουρκισμό…ευαγγέλιο, δεν έχασε την ευκαιρία να παρεμβαίνει -με την σύμφωνη γνώμη του πατερναλιστικού του μέντορα τις ΗΠΑ-για να επαναφέρει την Τουρκία στο δρόμο της Ευρώπης, δηλαδή της συνέχειας της επανάστασης των Νεότουρκων, όπως αυτή εκφράζεται από του Κεμαλιστές.

Κι εδώ εντοπίζεται και το αστέρι του Ερντογάν. Από το 2002 στην Τουρκία , την Ευρωπαϊκή πορεία και προσαρμογή εκφράζουν οι …Ισλαμιστές ! Ο Ερντογάν έχει καταφέρει με το μετριοπαθές ισλαμικό μήνυμα προς τις χώρες της Μέσης Ανατολής και την ταυτόχρονη προσπάθεια συγκερασμού των ευρωπαϊκών κριτηρίων που έθεσε η Κοπεγχάγη για την Ευρωπαϊκή ένταξη να αποτελεί «personagrata» κι από τους μεν (Ισλαμιστές-Μέση Ανατολή) κι από τους δε ( Αμερική- Ευρώπη-Στράτευμα).
Είναι αντικειμενικά ο πιο δύσκολος αντίπαλος που έχει αντιμετωπίσει το Στράτευμα κι είναι αυτός που στον αγώνα για πάταξη της τρομοκρατίας μετά το 2001 συνετάχθη με την Δύση για να βάλει ένα τέλος στην υποτιθέμενη πολιτισμική σύγκρουση του υπανάπτυκτου μουσουλμανισμού και του πλούσιου δυτικού χριστιανισμού που κατηγοριοποιούσε τους μεν σε τρομοκράτες και τους δε σε πρεσβευτές της Ειρήνης.