Τα συλλαλητήρια των μελών των επιστημονικών φορέων ήταν μία πρώτη απάντηση στο ασφαλιστικό–σφαγή του υπουργού κ.Κατρούγκαλου και της κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α-ΑΝ.ΕΛ. Πρόκειται για ένα έκτρωμα το οποίο συνιστά ουσιαστικά δήμευση εισοδήματος για επιστήμονες – ελεύθερους επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους και αποτελεί ξεκάθαρο παράδειγμα ποινικοποίησης της επιτυχίας.  Υπέρμετρη φορολόγηση, υπέρμετρη αύξηση ασφαλιστικών εισφορών και περιστολή συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων αποτελούν το μείγμα πολιτικής της «Πρώτης φοράς Αριστερά».

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο όμως δεν είναι απλά αποτέλεσμα της ανικανότητας της συγκυβέρνησης. Αποτελεί έκφραση της φιλοσοφίας αυτής της κυβέρνησης σχετικά με την επιστήμη, την πρόοδο, την αριστεία, την επαγγελματική επιτυχία, την οικονομική ανέλιξη. Μιας φιλοσοφίας η οποία έχει δυστυχώς διαποτίσει, σε μεγάλο βαθμό, σε όλη την ελληνική κοινωνία.

Βασικοί λόγοι της επέλασης αυτής της λαίλαπας είναι η έλλειψη αξιών και κυρίως η έλλειψη μέτρου. Γι΄αυτό άλλωστε η Δημοκρατία μας εξετράπη σε ασυδοσία, για να καταλήξουμε στην οικονομική χρεοκοπία.


Στην Ελλάδα, ποτέ δεν υπήρξε ένα ξεκάθαρο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο. Ούτε φιλελεύθερο, ούτε σοσιαλδημοκρατικό, ούτε καν κομμουνιστικό.


 

Αναπτύχθηκε το υβρίδιο του σοβιετοκαπιταλισμού, όπου σε μία τύποις καπιταλιστική οικονομία ένα τεράστιο κράτος διαφέντευε τα πάντα και διάφοροι «εθνικοί επιχειρηματίες» θησαύριζαν με τις πλάτες του. Το Δημόσιο χρησιμοποιήθηκε από όλα τα κόμματα, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και αναλόγως της εκλογικής τους κυριαρχίας, χρησίμευε ως εργαλείο, ώστε να βολεύουν την εκλογική τους πελατεία και να προσελκύουν νέους πελάτες, οι οποίοι βλέποντας τα προνόμια των ήδη διορισμένων, θα έσπευδαν να κομματικοποιηθούν προκειμένου να ζήσουν το νεοελληνικό όνειρο. Ταυτοχρόνως, τα πρότυπα των αυτοδημιούργητων του ιδιωτικού τομέα ήταν διάφοροι αεριτζήδες και αετονύχηδες του εγχώριου – βλαχομπαρόκ αισθητικής – lifestyle.

Στους κόλπους ενός τέτοιου συστήματος είναι προφανές πώς δεν μπορούσε να ευδοκιμήσει ένα πρότυπο ανθρώπου ο οποίος είναι ταλαντούχος, μορφωμένος, εργατικός, σκεπτόμενος, καινοτόμος και καταφέρνει με τις δικές του δυνάμεις να ανελιχθεί οικονομικά και κοινωνικά, σεβόμενος τους νόμους του κράτους που τους παρέχει το ανάλογο πλαίσιο λειτουργίας. Δεν ευνοούταν και δεν ευνοείται η προαγωγή ενός τέτοιου προτύπου διότι δεν εξυπηρετούσε και εξακολουθεί να μην εξυπηρετεί μια καθεστηκυία τάξη αποτελούμενη από παρασιτικά συμφέροντα που φυσικά δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε οποιαδήποτε άλλη χώρα με όρους αξιοκρατίας και υγιούς ανταγωνισμού. Διόλου τυχαία άλλωστε η απαξίωση της Παιδείας μας, που αποτελεί το βασικό θεμέλιο κάθε πολιτισμένης και αυθεντικά ευημερούσας κοινωνίας.

Το χειρότερο όμως είναι η κατασυκοφάντηση που υπέστησαν όσοι προσπάθησαν ακόμη και μέσα σε αυτές τις δυσχερείς συνθήκες να αναδειχθούν ως αυτοδημιούργητοι, σοβαροί και παραγωγικοί πολίτες. Αποτέλεσαν τον διαρκή στόχο όσων ζούσαν και ζουν αποκλειστικά από τις κομματικές τους διασυνδέσεις που τους επέτρεψαν να αποκτήσουν δημόσιο βήμα και να καθιερωθούν ως opinion leaders.

Ποινικοποιήθηκε ουσιαστικά η έννοια της επαγγελματικής επιτυχίας, ως αποτέλεσμα ταλέντου, εργατικότητας, αξιοποίησης των επιστημονικών γνώσεων. Ελληνικό άλλωστε εφεύρημα είναι η έννοια του «τεχνοφασιμού» αλλά και η παντελής έλλειψη διασύνδεσης μεταξύ ανώτατης εκπαίδευσης και αγοράς εργασίας. Ελληνική πρωτοτυπία αποτελεί και η κατάργηση της Αριστείας καθώς, σύμφωνα με την Αριστερά αποτελεί καταπίεση και προωθεί τον ανταγωνισμό μεταξύ μελών της εργατικής τάξης τα οποία αλλοτριώνονται από τον μικροαστικό ελιτισμό. Οι θιασώτες δε αυτών των απόψεων δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να αναλογιστούν πώς γίνεται και όλες οι χώρες οι οποίες ευημερούν παγκοσμίως έχουν στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων τους την προαγωγή της Αριστείας και βασίζονται στην ανοδική κοινωνική κινητικότητα. Η απάντησή τους είναι ότι εκεί κυριαρχεί ο «κακός» καπιταλισμός ενώ εδώ πρέπει να εφαρμοστούν ο κομμουνισμός, η κολεκτιβοποίηση, η κοινοκτημοσύνη και άλλες ανεδαφικές θεωρίες που είναι αποτυχημένες διότι βασικά αντιστρατεύονται την ίδια τη φύση του ανθρώπου. Εκτός φυσικά από τους αφελείς που πιστεύουν αυτές τις θεωρίες, υπάρχουν και οι επιτήδειοι που οι οποίοι απλά τις χρησιμοποιούν για να ντύσουν με ένα όμορφο περιτύλιγμα τη βασική τους επιδίωξη που δεν είναι άλλοι από τον προσπορισμό όσο των δυνατών περισσότερων κερδών από αυτό το σύστημα που δήθεν επιδιώκουν να ανατρέψουν. Μια ματιά στα πόθεν έσχες και στον τρόπο ζωής των στελεχών και προσωπικοτήτων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, αρκεί.

Η δεξιά επίσης δεν ξέφυγε από αυτή τη λογική, μιας και ήταν η πρώτη που δίδαξε τη χειραγώγηση του κράτους, με βασικό κριτήριο τα «κοινωνικά φρονήματα». Ποιος μπορεί ,άλλωστε, να ξεχάσει περιπτώσεις χωροφυλάκων και άλλων δημοσίων υπαλλήλων που λειτουργούσαν ως κράτος εν κράτει χωρίς να ξέρουν να γράψουν ούτε το όνομά τους.

Το ίδιο φυσικά και ο χώρος του κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας που στη λογική αποκατάστασης αδικιών του παρελθόντος και κοινωνικοποίησης στρωμάτων που βρίσκονταν επί δεκαετίες στο περιθώριο και στη δημιουργία υποδομών εκλογικής κυριαρχίας κατέληξε επίσης να υιοθετήσει και να εξελίξει χρεοκοπημένες και παρακμιακές λογικές και πρακτικές τόσο της αριστεράς ως θεωρητικά συγγενούς χώρου όσο και της δεξιάς ως μεγάλου αντιπάλου, τότε.

Το πολιτικό σύστημα λοιπόν που επιβράβευε την ήσσονα προσπάθεια με εύκολο χρήμα εξασφαλίζοντας έτσι στρατιές πιστών στοχοποίησε διαχρονικά αυτούς που απειλούσαν το αφήγημά του και που δεν ήταν άλλοι από τις πραγματικές παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Ακόμη και στο πεδίο του Δημοσίου τομέα, ευσυνείδητοι, μορφωμένοι, αποτελεσματικοί υπάλληλοι και λειτουργοί που χαλούσαν τη σούπα παραμερίστηκαν για χάρη των «δικών μας παιδιών» και διά της απουσίας κάθε είδους αξιολόγησης τσουβαλιάστηκαν με τους κάθε λογής ρουσφετολογικά ευργετηθέντες. Και κάθε φορά που τα πράγματα έσφιγγαν και οι παροχές έπρεπε αναγκαστικά να παγώσουν, πάλι πετούσαν στην αρένα τους ανθρώπους εκείνους που τόλμησαν να ξεφύγουν από το κυρίαρχο μοντέλο.

Στο φαντασιακό της ελληνικής κοινωνίας όσοι είναι αυτοδημιούργητοι είναι το δίχως άλλο απατεώνες, διότι σύμφωνα με την αφήγηση της κυρίαρχης ιδεολογίας για να αποκτήσουν την περιουσία τους, εκμεταλλεύτηκαν τους συνανθρώπους τους. Άρα πρέπει να αποδώσουν αυτά που «έκλεψαν». Όλοι οι επιτυχημένοι γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες είναι αδίστακτοι, φοροφυγάδες και πίνουν το αίμα του λαού, απλώς και μόνο επειδή στις τάξεις τους υπάρχουν σαφώς και αρκετοί επιτήδειοι.  Όσοι είναι νέοι επιστήμονες και επιχειρηματίες πάλι είναι εν δυνάμει «δράκουλες» και άρα πρέπει από τώρα να τους τελειώσουμε.

Στη προπαγάνδα αυτή, που ως μόνο στόχο έχει τη διαιώνιση της μετριότητας, χρησιμοποιείται ακόμη και η εξωτερική εμφάνιση (γραβάτα, ταγέρ κλπ) των συγκεκριμένων ανθρώπων ώστε να επιβεβαιωθεί το ορθόν του επιχειρήματος. Φυσικά στη χώρα της υποκρισίας δε θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά όταν αποθεώναμε και θεωρούσαμε παιδί του λαού έναν πρωθυπουργό ο οποίος δε φοράει μεν γραβάτα αλλά το υπόλοιπο ντύσιμό του κοστίζει πάρα πολλά μηνιάτικα ενός απλού ανθρώπου. Αντί να δοθεί σήμα στη κοινωνία ότι πρέπει να φτιαχτεί ένα κράτος που θα δίνει στον κάθε πολίτη και ειδικά στον νέο, κίνητρα για να αξιοποιήσει τα ταλέντα του, να μορφωθεί, να δημιουργήσει, να εργαστεί ώστε να κερδίσει το επίπεδο ζωής που επιθυμεί και το οποίο φυσικά και περιλαμβάνει και την απόλαυση υλικών αγαθών στο πλαίσιο του νόμου και των δυνατοτήτων του καθενός, η κυβέρνηση αποφασίζει να τον κατεβάσει επίπεδο ώστε να βρίσκεται μαζί με αυτούς στους οποίου υποσχέθηκε ψευδώς ότι θα τους ανεβάσει, δημιουργώντας την αίσθηση της ισότητας δια της ισοπέδωσης.

Η αυθαίρετη εισβολή στη σφαίρα της ιδιωτικής αυτονομία του πολίτη και η προσβολή του δικαιώματος του να αναπτύξει την προσωπικότητά του είναι δείγματα ολοκληρωτικών λογικών. Δυστυχώς η αντιμετώπιση επιστημόνων και ελεύθερων επαγγελματιών από το κράτος αποτελεί δείγμα βαθύτατης παρακμής της Ελλάδας. Αν δε φύγει αυτή η κυβέρνηση κι αν δεν αλλάξει άρδην η νοοτροπία και το παραγωγικό μας μοντέλο η Ελλάδα θα καταστεί απλά χώρα διακοπών καθώς όποιος έχει ένα καλό βιογραφικό και όρεξη για δουλειά θα βρίσκει την τύχη του σε μία σοβαρή και ανεπτυγμένη χώρα και θα γυρνά εδώ τα καλοκαίρια μόνο και μόνο για να δει την οικογένειά του και να χαλαρώσει. Αν αποφασίσαμε σαν κοινωνία ότι αυτό θέλουμε είμαστε σε πολύ καλό δρόμο, αν όχι, τότε είναι σίγουρα καιρός για δραστικές αλλαγές.