Αυτές τις ημέρες πληροφορήθηκα μια είδηση που μου έφερε στο μυαλό το πρώτο μου άρθρο για το allwrite… Και φυσικά την ίδια αηδία και απέχθεια. Και πάλι έρχεται στο φώς της δημοσιότητας η είδηση, αυτή τη φορά για τη θανάτωση μιας καμηλοπάρδαλης σε ζωολογικό κήπο στην Κοπεγχάγη. Αποφασίστηκε να θανατωθεί ένα καθ’ όλα υγιές ζώο, ο Μάριους, με τη δικαιολογία ότι θα έπρεπε να διατηρηθεί η γενετική ποικιλότητα εντός του ζωολογικού κήπου και εφόσον η γενετική δομή του συγκεκριμένου, άτυχου ζώου ήταν μη συμβατή με το διεθνές πρόγραμμα αναπαραγωγής που εφαρμοζόταν στο συγκεκριμένο ζωολογικό κήπο, εκείνο πολύ απλά περίσσευε και έπρεπε να «απομακρυνθεί».


Δεν ήταν όμως αρκετές οι 27.000 συγκεντρωμένες υπογραφές κατά της απόφασης του ζωολογικού κήπου, ούτε η ομάδα διαμαρτυρίας έξω από το χώρο, δεν ήταν αρκετό ούτε το χρηματικό ποσό των 680.000 δολαρίων που προσφέρθηκε ανώνυμα για τη διάσωση του Μάριους από την εκτέλεση, αλλά ούτε και οι προσφορές από άλλους ζωολογικούς κήπους να τον αναλάβουν. Τίποτα από αυτά δεν έπεισε τους υπεύθυνους να σώσουν το άτυχο ζώο από το άδικο τέλος του, απομακρύνοντας το αν ήταν ανάγκη από εκεί αλλά επιτρέποντάς του να ζήσει κάπου αλλού τη στιγμή μάλιστα που προσφέρονταν τέτοιες ευκαιρίες.

Παρόλα αυτά, θανατώθηκε λοιπόν, με μια σφαίρα στο κεφάλι με πιστόλι σφαγείου. Κι αν αναρωτιέστε γιατί με αυτόν τον τρόπο, μας απαντά ο υπεύθυνος του ζωολογικού κήπου με περίσσεια άνεση, υποστηρίζοντας ότι εάν γινόταν με θανατηφόρο ένεση, όπως συνηθίζεται, τότε θα μολυνόταν το κρέας της καμηλοπάρδαλης, κάτι που φυσικά δεν το ήθελαν καθώς το σχέδιο υπαγόρευε μέρος του ζώου να δοθεί για ερευνητικούς σκοπούς και το υπόλοιπο να δοθεί στα σαρκοφάγα ζώα του ζωολογικού κήπου προς βρώση. Επομένως, όλα κανονισμένα και όλα τακτοποιημένα.

Αυτό που με εκπλήσσει ακόμη περισσότερο στην ήδη ανησυχητικά απάνθρωπη είδηση εκτός από το λόγο θανάτωσης του ζώου, είναι αρχικά η αντιμετώπιση του κοινού. Και φυσικά το ότι υπήρχε καν κοινό… Με σφιγμένο το στομάχι κατάφερα να παρακολουθήσω τα δύο, τρία βίντεο που υπάρχουν στο διαδίκτυο για το συμβάν, ενώ ειδικά στο πρώτο είχα σοκαριστεί μην πιστεύοντας στα μάτια μου. Όταν δε, μπόρεσα να προσέξω λίγο καλύτερα, ένιωσα απέραντο θυμό για το αμέτοχο και ατάραχο κοινό. Ενήλικες αλλά και πολλά μικρά παιδιά, σε απόσταση αναπνοής από το νεκρό ζώο, να κοιτούν ψυχρά, σχεδόν φυσιολογικά, έναν «χασάπη» να τεμαχίζει το σώμα του ζώου και να παραδίδει μάθημα βιολογίας- ανατομίας. Έψαχνα μια έκφραση αντίδρασης, λύπης, σοκ στα πρόσωπα αλλά δε βρήκα καμία.

Και δεν μπορώ παρά να απορήσω, όσο κι αν θεωρηθεί υπερβολικό ή ακραίο. Πώς ένα παιδί που στέκεται μπροστά σε ένα τέτοιο θέαμα δεν κλαίει; Ποιο μικρό παιδί δεν θα φοβόταν έστω μπροστά σε μια τέτοια σκηνή; Κι ακόμα περισσότερο ποιος γονιός μπορεί να θεωρήσει ότι πηγαίνοντας το παιδί του εκεί θα του κάνει ένα εξαιρετικό μάθημα βιολογίας που δεν θα είχε εύκολα την ευκαιρία να ξαναδεί;

Δεν ξέρω με τι τρόπο δικαιολόγησαν μέσα τους οι παρευρισκόμενοι το γεγονός ότι έμειναν να κοιτούν αδιαμαρτύρητα κάτι τόσο εξοργιστικά λάθος. Το μόνο που ξέρω είναι ότι εγώ, ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές νιώθω να με πνίγει η οργή, το άδικο, η κυνικότητα και η ωμότητα της όλης πράξης. Αυτή την ανθρώπινη έπαρση είμαι σίγουρη πως μια μέρα θα την πληρώσουμε πολύ πιο ακριβά από ότι την πληρώνουμε ήδη.

Διάβασα μάλιστα και την επίσημη απάντηση εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ζωολογικών κήπων και ενυδρείων να λέει ότι «Φοβάμαι ότι όταν έχουμε περιορισμένο χώρο στους ζωολογικούς κήπους – και αυτό συμβαίνει λόγω των προβλημάτων στην άγρια φύση, βέβαια, και όλο και περισσότερα ζώα χρειάζονται τη βοήθειά μας – τότε μερικές φορές πρέπει να λαμβάνουμε αυτές τις πραγματικά δύσκολες αποφάσεις». Το παράλογο. Περισσότερα ζώα χρειάζονται βοήθεια, άρα λιγότερος χώρος είναι διαθέσιμος και έτσι επιλέγουμε την προστασία κάποιων ζώων σε βάρος κάποιων άλλων μέσω της θανάτωσης τους σαν την φρόνιμη λύση, όταν μάλιστα αυτή δεν είναι ούτε κατά διάνοια η τελευταία μας επιλογή; Αρνούμαι να συμφωνήσω με την παράνοια του σκεπτικού αυτού, που προφανέστατα είναι ένα απλό μπάλωμα της αναισθησίας και της σκληρότητας των ιθυνόντων και όχι μόνο. Μήπως δηλαδή, να τους πούμε και μπράβο για την αποτρόπαια πράξη τους;

Κι αν η δολοφονία αυτή κρίνεται νόμιμη και κανείς δεν μπορεί να παρέμβει, κατά πόσο είναι και ηθική; Πώς γίνεται ηθικά αποδεκτό ένας ζωολογικός κήπος που αν μη τι άλλο είναι ένα μέρος που εξασφαλίζει την προστασία και τη καλή διατήρηση των ζώων, να ανατρέφει ένα από αυτά μόνο και μόνο για να καταλήξει να αδιαφορήσει παντελώς για την τύχη του και τελικά να το προσφέρει ως μεσημεριανό στα υπόλοιπα ζώα; Και το τονίζω γιατί δεν πρόκειται για τον κύκλο της ζωής ή τη φυσική εξέλιξη, το θάνατο. Ήταν ένα υγιές και νέο ηλικιακά ζώο. Ούτε πρόκειται για τον αναπόφευκτο σε άλλες περιπτώσεις νόμο της ζούγκλας. Και μάλιστα όταν είχε τόσες ευκαιρίες να ζήσει;

Πόσο ακόμα θα βασανίσουμε και θα εξευτελίσουμε λοιπόν, χωρίς λόγο και αιτία ανυπεράσπιστα πλάσματα, πόσο πιο ψυχροί και άκαρδοι μπορούμε να γίνουμε; Απορώ…