Ντομινίκ Στρος-Καν –Μανουέλ Βαλς

Στις 12 Ιουνίου 2015, σε μια δικαστική αίθουσα της Λίλλης, ο Ντομινίκ αθωώνεται. «Διακεκριμένη Μαστροπεία». Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο, ο πάλαι ποτέ κραταιός γενικός διευθυντής του ΔΝΤ συρόταν σε μια διαδικασία χωρίς προηγούμενο για την γαλλική πολιτική σκηνή. “Hello Twitter, Jack is back.” Μ αυτό το ευφάνταστο μήνυμα, ο Στρός Καν έκανε αισθητή την άφιξη του στο twitter, την 21η μέρα του Ιουνίου. Αν και απαλλαγμένος πια από κάθε δικαστική εκκρεμότητα και κατηγορία, η εικόνα παραμένει ακόμα νωπή. Ο χειρισμός του, οι χειροπέδες, τα εκατομμύρια για την σιωπή της καμαριέρας, οι πολλαπλές κατηγορίες, ο εγκλεισμός του. Όλα αυτά ωστόσο, φαντάζουν παρελθόν. Ο δρόμος για την διεκδίκηση της Αριστεράς το 2017 έχει ανοίξει διάπλατα.

Το αντίπαλον δέος, ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βάλς μια ακόμη δυνατή και δραστήρια φωνή της γαλλικής πολιτικής σκηνής. Ο τελευταίος, αρκετά αγαπητός τόσο στον ζεστό Νότο της Ευρωπαϊκής Ένωσης λόγω της ξεκάθαρης θέσης που πήρε για το θέμα της Ελλάδας όσο και στον γραφειοκρατικό Βορρά λόγω της πειθαρχημένης αντίληψης του για το θέμα της δημοσιονομικής σταθερότητας, είναι ένας εξίσου δυνατός συνυποψήφιος. Αμφότεροι, αποτελούν προφανέστατα, καλύτερες λύσεις από τον Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος μας είχε «δωροδοκήσει» με φιλοδοξίες που έμειναν μόνο στα προσχέδια του γραφείου του. Αν ο Στρος Καν αποφασίσει να διεκδικήσει το χρίσμα τότε θα έχουμε μια επική μάχη, η οποία θα διχάσει τον γαλλικό λαό καθώς και οι δύο υποψήφιοι είναι εξόχως κατάλληλοι και επαρκείς για τη θέση. Τελευταία δημοσκόπηση της Λιμπερασιόν δείχνει το Μανουελ Βαλς να προηγείται (47%), τον Στρος Καν να βρίσκεται στην δεύτερη θέση με (37%) και τον Ολάντ να είναι τρίτος και καταϊδρωμένος (23%). Η πεμπτουσία της όλης αυτής κατάστασης που διαμορφώνεται είναι πως η Σοσιαλδημοκρατία ακόμη επιβιώνει. Με δύο αρκετά καλούς υποψηφίους στη Γαλλία και με αντίστοιχες πολιτικές παρουσίες σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία, μια νέα δυναμική αναπτύσσεται και αυτήν την φορά πρέπει να παίξει τον ρόλο του πρωταγωνιστή και όχι του κομπάρσου.

Ντόναλντ Τράμπ

Άξεστος, παρορμητικός, ανώριμος, χοντροκομμένος. Ένας ξεδιάντροπος νέος –πολιτικά-. Αυτός είναι ο Ντόναλντ Τράμπ. Για όσους δεν τρέφουμε καμία μα καμία συμπάθεια στο αμερικάνικο κόμμα των Ρεπουμπλικάνων, ο Τράμπ είναι η καλύτερη δικαιολογία για να κριτικάρουμε και να τους κατηγορήσουμε χωρίς όρια. 17 άνθρωποι διεκδικούν το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων. Την παράσταση ωστόσο, έχει κλέψει ο χειρότερος όλων. Ο Τράμπ είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να χειριστεί τον τύπο και γι αυτό συμπεριφέρεται λες και πρωταγωνιστεί σε κακό ριάλιτι σόου, αναφέρουν οι δημοκρατικοί με αίσθηση χιούμορ. Το χειρότερο ωστόσο, δεν είναι το γεγονός πως επιτίθεται στους πάντες χωρίς όρια και επιχειρήματα αλλά το ότι οψέποτε συμβαίνει αυτό τηλεοράσεις, δημοσιογράφοι και αρθρογράφοι δεν χορταίνουν να τον εγκωμιάζουν. «Μηδενικά», «Τίποτα», «Άσχετοι», είναι μερικά από τα κοσμητικά επίθετα που αποδίδει στους επικριτές τους. Η πορεία που έχει επιλέξει είναι -κατά πολλούς δημοσιογράφους- αυτοκαταστροφική καθώς δεν διστάζει να επιτεθεί ακόμη και σε παραδοσιακά «μεγάλα κεφάλια» του κόμματος, όπως ο ΜακΚέιν. Ο Τραμπ όμως, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας λαϊκιστής. Ένας πάμπλουτος λαϊκιστής, οποίος προσπαθεί να πείσει τον κόσμο πως είναι ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος που είναι έτοιμος να παρουσιάσει σκληρές αλήθειες. Οι συνέπειες όμως της αλόγιστης και αναίσθητης συμπεριφοράς του Τραμπ σύντομα θα γίνούν ορατές τόσο στο αμερικάνικο πολιτικό σύστημα όσο και στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα καθ’ αυτό.

Ο Τραμπ είναι ένα μείγμα πολλών κακών Ρεπουμπλικάνων πολιτικών, ο οποίος χρησιμοποιεί την αλήθεια ως πρόφαση για να γίνει αρεστός. Και μπορεί στην πραγματικότητα, η λογική να επικρατήσει στους κόλπους των Ρεπουμπλικάνων την τελευταία στιγμή και να μην κατραφέρει να πάρει το χρίσμα αλλά η ζημιά θα είναι ανεπανόρθωτη για τους υπόλοιπους υποψηφίους, οι οποίοι για τον ανταγωνιστούν θα πρέπει να τον ακολουθήσουν στην απαράδεκτη προεκλογική του αβελτηρία. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα αναγκαστεί να γίνει δεξιότερο και οι Αμερικάνοι τις περισσότερες φορές δεν αγαπούν τα άκρα. Ο Κρουζ, Ο Ρούμπιο , Ο Γουόκερ, ο Μπους είναι καποιες σαφέστατα καλύτερες επιλογές από τον Ντόναλντ Τράμπ. Άλλωστε όταν ζεις σε έπαυλη στην Νέα Υόρκη με πρώην σούπερμόντελ που χρόνος για πολιτική…