Η απόφαση της Βουλής των Ελλήνων για την επιτάχυνση των διαδικασιών ανέγερσης μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα, έρχεται ως απάντηση σε ένα μείζον πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα το οποίο αποκτά ξεχωριστή βαρύτητα μετά και τις τελευταίες διεθνείς εξελίξεις με την εξάπλωση της τρομοκρατίας του Ισλαμικού Κράτους και την έξαρση του προσφυγικού – μεταναστευτικού ζητήματος.

Καταρχάς πρέπει να επισημανθεί ότι στη χώρα μας, βάσει του Συντάγματος, της κοινής νομοθεσίας και του ευρωπαϊκού δικαίου επικρατεί η αρχή της ανεξιθρησκίας.

Ο Έλληνας πολίτης και ο αλλοδαπός που βρίσκεται νόμιμα στην ελληνική επικράτεια έχουν δικαίωμα να πιστεύουν στη θρησκεία τους και να ασκούν τα λατρευτικά τους καθήκοντα, εφόσον αυτή η άσκηση δεν αντιβαίνει στην έννομη τάξη.

Το Σύνταγμα αναγνωρίζει βέβαια ως επικρατούσα την Ορθόδοξη Χριστιανική θρησκεία αλλά αυτή η πρόνοια έχει να κάνει με την πανηγυρική, μέσω του θεμελιώδους νόμου του κράτους, αναγνώριση της πρωτοκαθεδρίας μεταξύ των Ελλήνων του Ορθόδοξου δόγματος, επιβεβαιώνοντας – δικαιολογώντας ταυτόχρονα και την ιδιαίτερη οργανική και διοικητική σχέση που υφίσταται μεταξύ ελληνικής Πολιτείας και Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος. Το γεγονός όμως ότι εκ των πραγμάτων για μια σειρά από λόγους ιστορικούς, πολιτισμικούς, κοινωνικούς, νομικούς και οικονομικούς υφίσταται μια προνομιακή σχέση Κράτους – Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν αναιρεί το γεγονός της υποχρεωτικής κοσμικότητας της κρατικής εξουσίας, της υποχρέωσής της να διασφαλίζει τα δικαιώματα των πιστών των υπολοίπων θρησκευτικών κοινοτήτων και να παρεμβαίνει αναλογικά για τη διευκόλυνση της λατρευτικής διαδικασίας των γνωστών θρησκειών και δογμάτων.

Όπως λοιπόν θα ήταν ουτοπικό και παράλογο να μην αναγνωριστεί ότι στην Ελλάδα οι συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και να μην αναπτυχθεί στενότερη σχέση της Πολιτείας προς την Ορθόδοξη Εκκλησία έτσι δεν μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός της ύπαρξης ενός σεβαστού αριθμού μουσουλμάνων στο ελληνικό έδαφος, που με τη σειρά τους δικαιούνται να ασκούν τα λατρευτικά τους καθήκοντα. Οφείλει λοιπόν η ελληνική Πολιτεία να πράξει αναλόγως.

175697-muslims345Επίσης, δε θα πρέπει να λησμονούμε ότι πέραν του γενικότερου πλαισίου του σεβασμού της θρησκευτικής ελευθερίας, μία σειρά από σοβαρούς λόγους επιτάσσουν την άμεση κρατική παρέμβαση για τη ρύθμιση του ζητήματος του λατρευτικού χώρου των μουσουλμάνων στην Ελλάδα: Το κύμα βίας και τρομοκρατίας που προέρχεται από το ριζοσπαστικό Ισλάμ πρέπει επειγόντως να αναχαιτιστεί. Αυτό, σε ό,τι αφορά το εσωτερικό των χωρών του δυτικού κόσμου μπορεί να επιτευχθεί μέσω του στενού ελέγχου των κέντρων από όπου μπορεί να προκληθεί το κύμα ριζοσπαστικοποίησης που όπως είδαμε επηρεάζει ακόμα και μουσουλμάνους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς που θεωρητικά είναι πλήρως ενσωματωμένοι στις χώρες που υποδέχτηκαν τους προγόνους τους. Τέτοια κέντρα μπορούν να αποτελέσουν οι λατρευτικοί χώροι όπου φανατικοί ιερείς και λοιποί προπαγανδιστές του ακραίου Ισλάμ δύνανται να φανατίσουν μουσουλμάνους, μετατρέποντάς τους σε τζιχαντιστές.

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα λειτουργούν πολλά παράνομα τζαμιά ανά την επικράτεια, όπου καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος των θρησκευτικών ηγετών και των χρηματοδοτών τους. Από τη στιγμή που η ελληνική Πολιτεία αναλαμβάνει την οικοδόμηση τεμένους στην Αθήνα και την έναρξη διαδικασίας αδειοδότησης για τη λειτουργία τζαμιών σε άλλες περιοχές, καθίσταται σαφές ότι έχει τη δυνατότητα να ελέγχει τους ανθρώπους που συχνάζουν εκεί, να έχει επίσημα γνώση των ιερέων και κυρίως έχει το νομικό έρεισμα να διακόψει τη λειτουργία κάθε παράνομου τζαμιού.

Αναλαμβάνοντας η Πολιτεία την κατασκευή του διασφαλίζει ότι αυτή δε θα χρηματοδοτηθεί από κράτη όπως η Τουρκία, η οποία έχει δεδηλωμένες βλέψεις αναφορικά με τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη ή από χώρες όπως η Σαουδική Αραβία που είναι κοινό μυστικό ότι ενισχύσουν τους Ισλαμιστές του Ι.Κ. Επιπλέον μπορεί να θέσει συγκεκριμένες προδιαγραφές ως προς την κατασκευή του (απουσία μιναρέδων κλπ) η οποία δε θα πρέπει να αλλοιώνει την πολιτισμική ταυτότητα, το περιβάλλον και εικόνα της Αθήνας.

Κίνδυνοι υπάρχουν;

Φυσικά υπάρχουν και εδράζονται κυρίως στο ότι το ελληνικό κράτος δείχνει μια χαρακτηριστική επιπολαιότητα σε τέτοιου είδους ζητήματα, διακατεχόμενο από ιδεοληψίες και ενοχικά σύνδρομα. Υπάρχει ο κίνδυνος καταρχήν στης γκετοποίησης της περιοχή γύρω από το τζαμί. Αν υπάρξει ανεξέλεγκτη μαζική μεταφορά και εγκατάσταση σε χώρους κοντά σε αυτό, συμπαγών μουσουλμανικών ομάδων δεν θα αργήσει η ώρα όπου θα μιλούμε για νέα άβατα και ισλαμικές νησίδες εντός του κράτους. Και είναι γνωστό ότι σε τέτοια άβατα αναπτύσσονται ποικίλα εγκληματικά φαινόμενα. Δεδομένης και της ισλαμικής κοσμοαντίληψης υπάρχει ο κίνδυνος αν επικρατήσει η ασυδοσία να εγερθούν και ζητήματα απείθειας έναντι θεσμών του κράτους όπως η Δικαιοσύνη.

Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να καταστεί σαφές στους πιστούς μιας θρησκείας όπως το Ισλάμ ότι εντός του ελληνικού χώρου μπορούν να ασκούν ανενόχλητοι τα θρησκευτικά τους καθήκοντα αλλά ταυτόχρονα υποχρεούνται να συμμορφωθούν πλήρως προς τις επιταγές τις νομικές, αξιακές, πολιτισμικές της χώρας μας. Παράνομες συμπεριφορές που εκπορεύονται από θρησκευτικό φανατισμό θα πρέπει να παταχθούν άμεσα και δυναμικά πριν να πάρουν μορφή χιονοστιβάδας.

Εν κατακλείδι, το τέμενος είναι κάτι που πρέπει να γίνει υπό την προϋπόθεση βεβαία ότι θα τηρηθούν αυστηρές προδιαγραφές ασφαλείας. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να σημειωθεί ότι το εν λόγω νομοσχέδιο πέρασε με τις ψήφους της αντιπολίτευσης μιας και ο κυβερνητικός εταίρο της Αριστεράς προτίμησε για ακόμη μία φορά να συμπορευτεί με τους νεοναζί. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.