Είναι τρομερό κάθε φορά που συμβαίνει αλλά αποτελεί μια πραγματικότητα. Κάθε φορά που προκύπτει στο ρου της σύγχρονης ιστορίας ένα γεγονός που αφορά τις διεθνείς εξελίξεις, οι πάντες έχουν άποψη και γνώμη έχοντας μάλιστα και ειδική θεωρία για τα τεκταινόμενα.


Εάν ψάξει κανείς στους πάγκους των βιβλιοπωλείων για τα βιβλία με την μεγαλύτερη κυκλοφορία θα διαπιστώσει ότι οι διεθνείς θεωρίες και οι συνωμοσίες που «αποκαλύπτονται» από τους διάφορους ερευνητές-διεθνολόγους είναι στην πρώτη γραμμή. Το ίδιο και οι εκπομπές με τους τηλεπωλητές βιβλίων και τους διάφορους πολιτικολογούντες που ανακαλύπτουν τεράστιες συνωμοσίες στις οποίες κρύβονται από πίσω οι Αμερικάνοι, οι Εβραίοι και καμιά φορά και οι εξωγήινοι!

Μπορεί τα παραπάνω να μην έχουν κανένα στοιχείο σοβαρότητας όμως κυριαρχούν στη συνείδηση του κόσμου. Κι αυτό είναι το χειρότερο αφού οι επιστήμονες με κύριο αντικείμενο τις Διεθνείς Σχέσεις παραμένουν στο περιθώριο, αφού δεν «πουλάνε». Kάθε είδους πολιτικός επιστήμονας ή δημοσιογράφος αυτοπροσδιορίζεται ως γνώστης των διεθνών θεμάτων και με συνοπτικές διαδικασίες βρίσκεται στο επίκεντρο με τις γνωστές «θεωρίες για αγρίους».

 Σ’ αυτό βέβαια μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει και η επιστημονική κοινότητα αφού δεν έχει αναπτύξει ουσιαστικά το πεδίο στο οποίο μπορεί κάποιος να χαρακτηριστεί διεθνολόγος. Παρά την ύπαρξη τμημάτων διεθνών σχέσεων που υπερκαλύπτουν τις ανάγκες της χώρας, δεν υπάρχει άξιο λόγου κέντρο διεθνών σχέσεων αφού λόγω του δημόσιου χαρακτήρα των πανεπιστημίων, κλείνουν την πόρτα στην ευρύτερη αγορά. Έτσι, οι εργασίες και τα πορίσματα τους γίνονται γνωστά μόνο στους παροικούντες της Ιερουσαλήμ του πανεπιστημίου.

Αντιθέτως, στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη και την Αμερική, δεκάδες ιδιωτικά και δημόσια κέντρα και think tanks λειτουργούν ως τα κατάλληλα φίλτρα για να δημιουργήσουν σαφή εικόνα για τις διεθνείς εξελίξεις.

Όσο λοιπόν ο ταξιτζής και ο περιπτεράς θα αναλύουν το ουκρανικό ζήτημα και τη συνωμοσία για τα πετρέλαια του Αιγαίου, ένας ακόμη άνεργος πτυχιούχος διεθνών σχέσεων θα σκίζει τα πτυχία του!