Αν στα κινέζικα το ιδεόγραμμα της κρίσης και της ευκαιρίας είναι κοινό, τότε για εμάς τους Έλληνες η κρίση είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να κρίνουμε. Όχι τους άλλους. Τους άλλους τους κρίνουμε συνέχεια. Τον εαυτό μας. Κι η ιστορία με τα κανάλια είναι μια αρκετά καλή αφορμή.
Ας ξεχάσουμε για λίγο το γελοίο χαρακτήρα της διαδικασίας και τα προφανή και πρωτοφανή προβλήματα συνταγματικότητας που ανακύπτουν. Ας παραβλέψουμε ακόμη και το πλήγμα στην πολυφωνία που αυτομάτως υποβαθμίζει την ποιότητα της Δημοκρατίας μας. Κι όσο για το εάν το Δημόσιο θα μπορούσε να εισπράξει περισσότερα χορηγώντας παραπάνω άδειες ή για το εάν πατάσσεται η διαπλοκή τη στιγμή που οι επίδοξοι καναλάρχες με τα χρήματα που έδωσαν προβλέπεται να κάνουν απόσβεση στην… αυγή του επόμενου αιώνα, προτείνω να μην ασχοληθούμε καν. Εξάλλου, κι ο βιασμός της κοινής λογικής παύει να αντέχεται από ένα σημείο κι έπειτα.

Ο βιασμός της κοινής λογικής παύει να αντέχεται από ένα σημείο κι έπειτα.

Ας εστιάσουμε όμως στην αντίδραση ενός σημαντικού –εάν όχι πλειοψηφικού- μέρους της κοινωνίας μας στο αποτέλεσμα των ενεργειών της κυβέρνησης. Και δεν εννοώ το εάν και κατά πόσον έχουν πεισθεί για την αγνότητα των προθέσεων και την ορθότητα των αποφάσεων. Ως προς αυτό μάλλον έχουμε αρχίσει να ξυπνάμε. Εννοώ το κύμα χαιρεκακίας, όπως αυτό εκφράζεται στα social media αλλά και σε καθημερινές συζητήσεις, για τα κανάλια που πιθανολογείται πως θα κλείσουν.

Δικαιολογημένη οργή, θα σκεφτεί κάποιος. Και πράγματι, επί πολλά χρόνια τα ΜΜΕ καταχράσθηκαν την αυξημένη επιρροή που ασκούσαν. Συχνά προωθούσαν πρόσωπα και κόμματα δίχως μέτρο, άλλαζαν γραμμή ανά τακτά χρονικά διαστήματα χωρίς κανένα φραγμό και γενικά ορισμένες φορές –μέσα στην αλαζονεία της υποτιθέμενης παντοδυναμίας τους- έδιναν την αίσθηση πως κάνουν ό,τι περνά απ’ το χέρι τους για να μειώσουν το κύρος και την αξιοπιστία τους σκάβοντας μεσοπρόθεσμα τον ίδιο τους το λάκο.

Κι ας μην γελιόμαστε: το γεγονός ότι διαπλέκονταν με άλλα πολιτικοοικονομικά κέντρα για να αντλήσουν ωφέλειες ήταν πρόδηλο. Και συνέβαινε με τρόπο πολύ πιο έντονο και απροσχημάτιστο από ό,τι στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.
Όλα αυτά είναι σωστά και θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τη χαιρεκακία. Εν μέρει πάντα. Διότι όσα λάθη και να έκαναν, οι τηλεοπτικοί σταθμοί παραμένουν επιχειρήσεις που απασχολούν κόσμο και πληρώνουν φόρους και εισφορές. Όμως, η ελπίδα ότι θα ξεκινήσει μια νέα μέρα με ένα πιο υγιές και πλουραλιστικό τηλεοπτικό τοπίο θα αποτελούσε ίσως επαρκές αντίβαρο στις όποιες επιπτώσεις της κάθαρσης.

Όταν όμως ξέρεις –και όλοι πια είναι σε θέση να το αντιληφθούν- ότι το καινούριο status quo στέλνει χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία με μόνο στόχο να δημιουργηθεί ένα μικρότερο, χειρότερο και πιο εύκολα ελεγχόμενο σύστημα διαπλοκής, δεν έχεις ελαφρυντικά. Όταν οι πάντες σου εξηγούν πως το λουκέτο τόσων επιχειρήσεων θα επιφέρει στο Δημόσιο πολλαπλάσιες ζημίες από τα έσοδα που πρόκειται να εισπραχθούν μέσω των αδειών και παραταύτα πανηγυρίζεις για το επικείμενο «μαύρο» δεν είσαι αφελής. Όταν ακούς τους Ευρωπαίους να σε παρομοιάζουν με χώρες όπως η Ουγγαρία και σφυρίζεις αδιάφορα δεν είσαι οργισμένος. Μικρόψυχος είσαι!

Απολαμβάνεις την πτώση κάποιου που υπήρξε πανίσχυρος παρόλο που θα επηρεάσει αρνητικά κι εσένα. Δεν διεκδικείς κάτι καλύτερο για τον εαυτό σου, παρά μόνο εύχεσαι να δυστυχήσουν οι άλλοι, να εξισωθούν όλοι προς τα κάτω, να ισοπεδωθούν. Δεν σε ενδιαφέρει ούτε η Δημοκρατία ούτε η διαφάνεια ούτε η δικαιοσύνη· θέλεις απλώς «αίμα στην αρένα», θέλεις να «ψοφήσει.. το κοπάδι του ισχυρού γείτονα» παρόλο που γνωρίζεις πως ο ίδιος ο γείτονας θα εξακολουθήσει να ζει πλουσιοπάροχα. Εσύ, ναι εσύ που χαίρεσαι με το «μαύρο» συμβολίζεις την Ελλάδα της παρακμής. Την Ελλάδα του φθόνου και του αλληλοσπαραγμού που αδυνατεί να μονοιάσει. Την κοινωνία χαμηλών προσδοκιών που έχει συμβιβασθεί με την κακομοιριά της και απλώς προσπαθεί να γκρεμίσει καθετί που ξεχωρίζει γιατί της δημιουργεί αίσθημα κατωτερότητας.

Για αυτό πριν κατηγορήσεις και πάλι τους ξένους, τους δυνατούς, την εξουσία ψάξε πρώτα μέσα σου. Αναρώτησου μήπως εσύ με τις επιλογές σου –πολιτικές και μη- διαιωνίζεις τη μιζέρια σου και δώσε μια ακόμα ευκαιρία στη νηφαλιότητα και τον ορθό λόγο. Είναι η μόνη μας ελπίδα να σηκώσουμε κεφάλι.