Του Δημήτρη Ξένου

Ο Σάμιουελ Τζόνσον, γνωστός Βρετανός συγγραφέας, ποιητής και διανοητής, ο οποίος αναπαύεται σήμερα στο Αβαείο του Γουέστμινστερ, είχε πει κάποτε πως «Ο πατριωτισμός αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων». Απεβίωσε το 1784 οπότε είναι αδύνατον να γνωρίζει πως αυτή η φράση, εδώ και πολλά χρόνια, περιγράφει απόλυτα τους Έλληνες πολιτικούς. Κάθε φορά που βρίσκονται σε δύσκολη θέση, ή η επιχειρηματολογία τους είναι κενή νοήματος, επικαλούνται με τον πιο χυδαίο τρόπο τον πατριωτισμό και το εθνικό φρόνημα του καθενός, προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν και να φανατίσουν το αμόρφωτο κοινό.


Εάν λοιπόν ο Σάμουελ Τζόνσον είχε γνωρίσει τον Πάνο Καμμένο, σίγουρα θα αποτελούσε την πηγή έμπνευσης της ατάκας του. Έχοντας χτίσει μια ολόκληρη καριέρα πάνω σε γελοία τσιτάτα περί πατριωτισμού, ελληνικής ιστορίας και ορθοδοξίας δεν θα μπορούσε να χάσει την ευκαιρία να παρέμβει και να δείξει την ισχύ του μετά το χθεσινό γεγονός.

Πολλοί θα τσιμπήσουν και θα συμπορευτούν μαζί του, είτε αυτοί προέρχονται από τα δεξιά είτε από την πατριωτική αριστερά. Έτσι και συνέβη λοιπόν, αφού ο συγκυβερνήτη της ΠΦΑ, απαίτησε την παραίτηση του Γιάννη Μουζάλα, μετά την ατυχή δήλωση του τελευταίου. Χθες, ο Αναπληρωτής Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, ήταν καλεσμένος στον ΣΚΑΪ και στην εκπομπή του Παύλου Τσίμα.

Κατά την διάρκεια της συνέντευξης αποκάλεσε τα Σκόπια, «Μακεδονία». Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει εάν το είπε επιτηδευμένα για να αποπροσανατολίσει τον «ευαίσθητο» ελληνικό κοινό, από τα δεκάδες φλέγοντα ζητήματα ή ήταν όντως μια ατυχής δήλωση. Εάν ισχύει πάντως το πρώτο, τα κατάφερε μια χαρά και μπράβο του. Αυτό που με ξενίζει περισσότερο όμως είναι οι φήμες περί υποβολής της παραίτησης του. Διότι εάν ο ίδιος υποκύπτει στους εκβιασμούς του Καμμένου, ή άλλων που του ζήτησαν να παραιτηθεί  για να διατηρηθεί η κυβερνητική συνοχή, πως μπορεί κάποιος να τον εμπιστευθεί στις διαπραγματεύσεις; Ένας άνθρωπος που εκβιάζεται τόσο εύκολα πως θα αντιμετωπίσει τους ξένους ομολόγους του, οι οποίοι δεν τηρούν και την πιο φιλική διάθεση;  Πως θα διαπραγματευτεί την ελληνική θέση για το προσφυγικό όταν οι πιέσεις από το εξωτερικό είναι τεράστιες; Όταν πολλές χώρες δεν δείχνουν καν διάθεση συνεργασίας, αυτός πως θα αντιδράσει;

Δεν με στεναχωρεί λοιπόν ιδιαίτερα η παραίτηση του «σοβαρού» Μουζάλα, με προβληματίζει όμως γιατί θα γίνει για τους λάθος λόγους. Όπως γίνεται πάντα σε αυτή την χώρα και όπως θα γίνει και με αυτή την κυβέρνηση. Η πτώση της πρέπει να θεωρείται δεδομένη, καθώς πέρα από τα πολλά και δυσβάσταχτα μέτωπα που έχει να αντιμετωπίσει, η μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, που κατάπιε αμάσητα τα δεκάδες ψέματα της κυβέρνησης, τώρα απογοητεύτηκε. Όχι γιατί έχει συνειδητοποιήσει την καθημερινώς ανεύθυνη και εγκληματική της στάση, όχι επειδή έχει καταλάβει πόσα ψέμματα έχουν πει οι συγκυβερνώντες, αλλά γιατί ούτε αυτοί κατάφεραν να επαναφέρουν την εποχή της ατελείωτης και άκοπης μάσας.

Παρόλα αυτά, δεν είναι καθόλου σίγουρο, εάν αυτή η μάζα έχει καταλάβει, ότι η «εποχή της αστακομακαρονάδας» έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ούτε είναι σίγουρο ότι έχει καταλάβει τις απαιτούμενες αλλαγές που χρειάζεται η Ελλάδα για να επιστρέψει στην κανονικότητα και την ομαλότητα. Δεν είναι καν σίγουρο αν θέλει να αλλάξει την στάση της, σε πιθανές εκλογές. Και επειδή οι αποφάσεις βασίζονται κυρίως στα συναισθήματα και όχι στην λογική, η μάζα θα αλλάξει την απόφασή της μόνο όταν θα έχει βρει μια καλή δικαιολογία που θα την απαλλάσσει από τις προσωπικές ευθύνες.