Η ιστορία έχει διδάξει πως μετά τις καπιταλιστικές οικονομικές κρίσεις ακολουθεί πάντα κύκλος βίας, αίματος και πολέμων. Ακόμη δεν έχουμε φτάσει στο στάδιο του πολέμου (κοντέψαμε πριν μερικούς μήνες με την Συρία), αλλά σε διάφορα μέρη του κόσμου παρατηρείται η οικονομική κατάσταση εκατομμυρίων ανθρώπων να χειροτερεύει και ταυτόχρονα οι εντάσεις και οι συγκρούσεις να αυξάνονται διαρκώς.


Στην Ευρώπη τα μάτια όλων είναι στην Ουκρανία, όπου παίζεται ένα καθαρά ιμπεριαλιστικό παιχνίδι ανάμεσα σε Ε.Ε., Η.Π.Α. και Ρωσία με τις δύο πρώτες να πατάνε πόδι σε μια χώρα που ένα σημαντικό κομμάτι της αστικής της τάξης, μέσω του προέδρου Γιανουκόβιτς ήταν και είναι δεμένη στο άρμα της Ρωσίας. Οι δυτικές δυνάμεις δεν προσπάθησαν για πρώτη φορά να πάρουν την Ουκρανία υπό τον έλεγχο τους. Είχαν δοκιμάσει ξανά με την ειρηνική «πορτοκαλί επανάσταση» το 2004 που τελικά όμως απέτυχε. Αυτή την φορά όμως απ’ ότι φαίνεται η…. πολιτισμένη Δύση έβαλε στην άκρη το καλό της πρόσωπο και στήριξε πολιτικά την βίαιη ανατροπή του Γιανουκόβιτς, κάνοντας τα στραβά μάτια στο γεγονός ότι στην προμετωπίδα των διαδηλωτών βρίσκεται το νεοναζιστικό κόμμα Σβόμποντα και η ουκρανική ακροδεξία. Εντύπωση προκαλεί επίσης το γεγονός πως ενώ στην Ουκρανία, η Ε.Ε. στηρίζει ανοιχτά τους ναζί και τους ακροδεξίους, την ίδια στιγμή καταδικάζει την εξέγερση της εργατικής τάξης στην Βοσνία και μάλιστα άφησε να εννοηθεί πως αν χρειαστεί θα επέμβει κιόλας για να αποκαταστήσει την τάξη.

Είναι προφανές λοιπόν πως η βία δεν καταδικάζεται απ’ όπου κι αν προέρχεται αλλά ανάλογα με τις περιπτώσεις και τα συμφέροντα τεντώνεται σαν λάστιχο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι ηγέτες της ουκρανικής αντιπολίτευσης είχαν συνάντηση με την ΆγκελαΜέρκελ και την αμέσως επόμενη μέρα αιματοκυλίστηκε το Κίεβο, στέλνοντας μήνυμα ότι δεν η Ευρώπη δεν πρόκειται να κάνει πίσω. Στον αντίποδα η Ρωσία δείχνει για άλλη μια φορά να μην μπορεί να κερδίσει ολοκληρωτικά μια ακόμη παρτίδα στο ιμπεριαλιστικό πόκερ και να δείχνει ευχαριστημένη που θα κρατήσει υπό τον έλεγχο της, το ανατολικό και νότιο κομμάτι της Ουκρανίας. Όπως όμως φάνηκε και στην περίπτωση της Κύπρου, το σεντόνι της έχει όριο και ο Πούτιν δεν είναι διατεθειμένος να πάρει μεγάλα ρίσκα. Εν κατακλείδι όσον αφορά την Ουκρανία, το μόνο βέβαιο συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως θα διαμελιστεί και ο λαός της θα αλληλοσκοτώνεται για το ποιος θα είναι απλά ο νταβατζής του, συνεχίζοντας να ζει μέσα στην μιζέρια και την δυστυχία. Οι Ουκρανοί που πιστεύουν στην Ευρώπη, θα καταλάβουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι οι ελπίδες τους για καλύτερη ζωή μέσα στην νεοφιλελεύθερη και στα όρια του φασισμού πλέον Ε.Ε. ήταν μάταιες και ψεύτικες.

Ιμπεριαλιστικές διαμάχες δεν έχουμε όμως μόνο στην Ουκρανία αλλά και στην Λατινική Αμερική με Βενεζουέλα και Αργεντινή να βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο. Οι χώρες αυτές είναι εδώ και χρόνια έξω από το δυτικό μαντρί και μάλιστα έδειχναν αρκετά δυνατές για τα δεδομένα τους και δεν είχαν ανάγκη να μπουν ξανά στον ίδιο χώρο, που τις προηγούμενες δεκαετίες τους ισοπέδωσε οικονομικά και κοινωνικά. Όμως τον τελευταίο χρόνο, μια σειρά από ανατροπές έφεραν τις σοσιαλιστικές τους κυβερνήσεις σε δύσκολη θέση παρόλο που τα εκλογικά τους ποσοστά παραμένουν μέχρι και πρόσφατα υψηλά.

Στην Βενεζουέλα ο θάνατος πριν από περίπου έναν χρόνο του ΟύγκοΤσάβες άνοιξε ξανά την όρεξη στα γεράκια της Δύσης ώστε να τελειώνουν μια και καλή με την Μπολιβαριανή Επανάσταση και να περάσει ξανά μια χώρα θησαυρός στα χέρια τους όπως πριν το 1999. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι εδώ και χρόνια η αστική τάξη της Βενεζουέλας κάνει λυσσαλέο πόλεμο στις κυβερνήσεις Τσάβες και πλέον Μαδούρο όχι μόνο στο επίπεδο της προπαγάνδας αλλά και σε ζητήματα προμηθειών, καθώς είναι γνωστές οι τεχνητές ελλείψεις που παρατηρήθηκαν σε μια σειρά από προϊόντα που στην συνέχεια όμως, με επέμβαση του κράτους ως δια μαγείας εμφανίστηκαν και πάλι. Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε ξανά ότι παρά την πρόσφατη εκλογική νίκη του προέδρου Μαδούρο στις αυτοδιοικητικές εκλογές η φιλοδυτική αντιπολίτευση έχει βγάλει τους υποστηρικτές της στον δρόμο και προσπαθεί να ανατρέψει την νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση. Ούτε εδώ η Δύση καταδικάζει την βία και τάσσεται στο πλευρό των διαδηλωτών που φυσικά έχουν την αβάντα της βενεζουελάνικης ολιγαρχίας. Αν ο Μαδούρο ήταν Αλιέντε, θα τον είχαν ήδη σίγουρα ρίξει με συνοπτικές διαδικασίες. Για την ώρα όμως δείχνει ότι αντιστέκεται σθεναρά και οι «τσαβίστας» δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν αυτούς που τους εξαθλίωσαν να κάνουν για μια ακόμη φορα το ιδιο. Ερωτηματικό βέβαια για το πόσο ακόμη θα αντέξει μια επαναστατική κυβέρνηση χωρίς τον μεγάλο ηγέτη και εμπνευστή της.

Στην Αργεντινή, η ΚριστίναΚίρχνερ αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα καθώς η χώρα της μπορεί να έχει κάνει σοσιαλιστικά βήματα στο εσωτερικό της αλλά το γεγονός ότι οι εξαγωγές στον τομέα των τροφίμων λόγω της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης έχουν πέσει αισθητά, δημιουργούν ένα κενό που τα δυτικά ΜΜΕ το χρεώνουν στην ίδια και στις πολιτικές της. Λίγοι όμως είναι αυτοί που λένε ότι από την στιγμή που οι ΗΠΑ σταμάτησαν την επεκτατική νομισματική πολιτική τους δημιούργησαν προβλήματα στις οικονομίες των ραγδαίως αναπτυσσόμενων χωρών. Εντύπωση βέβαια προκαλεί ότι δεν ακούμε σχεδόν τίποτα για την οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει στην νεοφιλελεύθερη Τουρκία αλλά μόνο για την Αργεντινή που μέχρι τώρα δεν το έχει βάλει κάτω και πολεμάει όλους εκείνους που το 2002 της πέρασαν την θηλιά στον λαιμό. Βεβαίως θα πρέπει να πούμε ότι η κυβέρνηση Κίρχνερ φέρει ευθύνη για την οικονομική αστάθεια που παρατηρείται, όχι γιατί δεν ακολούθησε την… ορθόδοξη οικονομία αλλά γιατί δεν συγκρούστηκε όσο θα έπρεπε με την τοπική αστική τάξη και έτσι της έδωσε την δυνατότητα να επιδιώκει τώρα την άμεση ανατροπή της. Και η Κίρχνερ δυστυχώς δεν είναι Μαδούρο για να τους αντιμετωπίσει αντίστοιχα.

Το συμπέρασμα που μπορεί με βεβαιότητα να βγει είναι ότι πλέον το δυτικό κεφάλαιο εξαπολύει την τελική του επίθεση απέναντι σε λαούς και χώρες που δεν βρίσκονται υπό την επιρροή του, μιας και στο εσωτερικό της Δύσης οι λαοί πλέον είναι πλήρως καθηλωμένοι και καθημερινά προσεγγίζουν όλο και περισσότερο την φτώχεια και την ανέχεια. Οι αγορές αυτή την στιγμή φαντάζουν κυρίαρχες και δεν διστάζουν να αιματοκυλίσουν όποιον δεν είναι διατεθειμένος να υποταχτεί σε αυτές,είτε γιατί θέλει να λειτουργήσει με σοσιαλιστικό ορίζοντα είτε γιατί θέλει να αποτελέσει έστω έναν εναλλακτικό καπιταλιστικό πόλο όπως η Ρωσία για παράδειγμα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Είναι δυνατόν η παγκόσμια ανθρωπότητα να αποδεχθεί ότι θα είναι υπόδουλη σε μια νέου τύπου φεουδαρχία όπου μια ελίτ θα ορίζει τις τύχες όλου του πλανήτη;

Ας ελπίσουμε πως όχι…