Στις 20 Δεκέμβρη τα στελέχη, τα μέλη και οι φίλοι της Νέας Δημοκρατίας προσήλθαν στις κάλπες για να ψηφίσουν για το μέλλον της παράταξής τους. Βέβαια όπως έδειξε το αποτέλεσμα, ίσως το παραπάνω να μην είναι ακριβές. Η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προσδοκία με 400.000 άτομα να ψηφίζουν, γεγονός που σημαίνει πως ψήφισαν και πολίτες εκτός συστήματος ΝΔ που είτε αυτοπροσδιορίζονται στον ευρύτερο χώρο της δεξιάς είτε ψάχνουν μία εναλλακτική επιλογή στην κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α- ΑΝ.ΕΛ. Ειδικά αν θυμηθούμε πως αυτές οι εκλογές έγιναν με τη δεύτερη, μετά το γνωστό φιάσκο της πρώτης φοράς,το νούμερο γίνεται ακόμα πιο σημαντικό. Ίσως η μεγάλη συμμετοχή είναι το πρώτο καμπανάκι κατά της κυβέρνησης μετά από μήνες πολιτικής κυριαρχίας του Αλέξη Τσίπρα.

Τα συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε από την εσωκομματική διαδικασία αυτή είναι αρκετά και ενδιαφέροντα. Αρχικά, όπως είπα και παραπάνω και μόνο το μέγεθος της συμμετοχής λέει πολλά. Μπορεί η μάχη αυτή να γίνει μια ευκαιρία συσπείρωσης της κεντροδεξιάς. Δεύτερον, η έκβαση της διαδικασίας ήταν μια δυνατή απάντηση για όλους τους πολιτικούς οι οποίοι φοβούνται τις μεγάλες ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες και προτιμούν οι αποφάσεις να λαμβάνονται από λίγους και «εκλεκτούς». Τρίτον, εκ του αποτελέσματος προκύπτει πως η βάση της ΝΔ επέλεξε το κόμμα να κάνει στροφή προς το πολιτικό κέντρο καθώς οι σκληρά δεξιές υποψηφιότητες Γεωργιάδη και Τζιτζικώστα έμειναν εκτός δευτέρου γύρου ενώ μαζί κατέγραψαν ένα ποσοστό της τάξεως του 30%. Υπολογίσιμη μειοψηφία μεν, καθαρά μειοψηφία δε. Τέταρτον, αν προσθέσουμε το ποσοστό του Κυριάκου Μητσοτάκη σε αυτό το 30%, τότε βλέπουμε πως 6 στους 10 ψηφοφόρους επιθυμούν την αλλαγή του κόμματος.

Οι κάλπες λοιπόν μίλησαν. Μεϊμαράκης εναντίον Μητσοτάκη με φόντο την προεδρία της ΝΔ. Πολλοί μιλούν για αναβίωση της “αιώνιας” κόντρας Καραμανλικών- Μητσοτακικών για την κυριαρχία στο κόμμα. Προσωπικά πιστεύω πως το σκηνικό μάλλον πιο πολλά κοινά έχει με την διαδοχή στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. του 1996. Υπάρχει ένας υποψήφιος που προβάλετε ως ο εκλεκτός του πιο δημοφιλούς ηγέτη του κόμματος ( όπως ο Άκης το 1996 ), ενώ υπάρχει και ο άλλος υποψήφιος ο οποίος μπορεί να είναι κορυφαίο στέλεχος, όμως δεν βασίζεται στην κομματική γερουσία αλλά στην αμφισβήτηση της, σε νεωτερικά ιδεολογικά ρεύματα, σε νέα γενιά στελεχών και γενικά μιλάει και κοιτάει το αύριο ( όπως, υποτίθεται, έκανε ο Σημίτης τότε).
Η υποψηφιότητα Μεϊμαράκη χαίρει της αποδοχής του «ιδιοκτήτη» της ΝΔ, Κώστα Καραμανλή. Συνεπώς όλη η κομματική δημογεροντία έτρεξε να τον στηρίξει. Δένδιας, Γιακουμάτος, Μπακογιάννη, Κεφαλογιάννηδες, Στυλιανίδης, Ιωαννίδης και πολλά άλλα μεγάλα ονόματα εκφράστηκαν υπέρ του Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Επίσης κατά πλειοψηφία όλος ο μηχανισμός του κόμματος, από την ΟΝΝΕΔ και την ΔΑΠ έως την ΔΑΚΕ έτρεξαν να στοιχηθούν πίσω από τον «Βαγγέλα». Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, όμως σε εποχές αμφισβήτησης του τρόπου λειτουργίας των μεγάλων κομμάτων δεν το λες και θετικό. Κατά τα άλλα, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ουσιαστικά ακολούθησε προεκλογικά τον δρόμο του Κώστα Καραμανλή. Καμία πολιτική συζήτηση, καμία πρόταση, καμία εμφάνιση στο ευρύ κοινό. Έχει ήδη δοκιμαστεί εναντίον του Αλέξη Τσίπρα, με τα γνωστά αποτελέσματα, αν και πολλοί λένε πως η παρουσία του έσωσε την ΝΔ από ποσοστά ΠΑ.ΣΟ.Κ . Γενικά, για όσους δεν βρίσκονται στον κομματικό πυρήνα της κεντροδεξιάς η συγκεκριμένη υποψηφιότητα δεν προσδίδει κάποιο όραμα για το αύριο.
Στην αντίπερα όχθη υπάρχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή απλά «Κυριάκος», όπως προσπαθεί να περάσει, καθώς τα πολιτικά τζάκια σίγουρα δεν κάνουν καλή εντύπωση πλέον. Παρόλα αυτά παραμένει Μητσοτάκης. Προεκλογικά δεν μπήκε στη λούπα των προσωπικών προσβολών και της παραπολιτικής. Ήταν ο μόνος που προσπάθησε να παρουσιάσει ένα νέο σχέδιο για την ΝΔ αλλά και για την χώρα. Μίλησε για αλλαγές στην κομματική δομή, στην δημόσια διοίκηση, την παιδεία και την οικονομία. Κουβαλάει ως παρακαταθήκη το έργο του ως υπουργός σε ένα καυτό υπουργείο, το οποίο όμως πέραν κάποιων νεοφιλεύθερων ομάδων δεν συγκινεί πολύ. Σίγουρα κάποιος που μιλάει για διαφάνεια και αλλαγή δεν μπορεί να προσπαθεί να καταργεί δύο φορές την «Διαύγεια». Ανήκει στην νέα γενιά πολιτικών, αν και λόγω επιθέτου δεν μπορεί να το επικαλεστεί, ενώ έχει συγκεντρώσει ένα πυρήνα υποστηρικτών πολιτικά διαφοροποιημένο με σημείο σύγκλισης τις απαραίτητες αλλαγές στην ελληνική οικονομία και την επιθυμία για νέα αρχή. Πολλοί γνώστες των εσωτερικών της ΝΔ λένε πως η συμμετοχή κυρίως ανθρώπων που δεν είχαν ψηφίσει το κόμμα πρόσφατα έγινε λόγω της υποψηφιότητάς του. Το μεγαλύτερο του όπλο είναι σίγουρα ο καθαρός πολιτικός του λόγος, ο κοσμοπολιτισμός που πάντα έκανε γκελ στις αστικές τάξεις και το αξιοθαύμαστο ακαδημαϊκό και επαγγελματικό του βιογραφικό.

Εάν κάποιος που δεν ψηφίζει ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περιμένει πότε και πως ο Αλέξης Τσίπρας θα πέσει μόνος, του τότε μάλλον θα πρέπει να ψηφίσει Μεϊμαράκη. Πάντως, για έναν νεοδημοκράτη οι τόσες αγάπες του μεγάλου αντιπάλου προς τον Μεϊμαράκη σίγουρα δεν μπορεί να περάσει στο ντούκου. Αν όμως κάποιος είναι κάπως πιο ανυπόμονος τότε η μόνη επιλογή που δίνει την ευκαιρία σε μια νέα μάχη ιδεών μεταξύ των κομμάτων να πραγματοποιηθεί είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης .  Σημαντικό είναι επίσης πως με πρόεδρο τον Μητσοτάκη η πίεση προς την κεντροαριστερά θα γίνει πολύ μεγαλύτερη, καθώς το κεντρώο προφιλ του θα “κλέψει” αρκετό από τον κόσμο που έχει απομείνει εκεί.

Σε κάθε περίπτωση περίπου 20 μέρες μας μένουν, σε μία απροσδόκητα ενδιαφέρουσα πολιτική μάχη.