Φεστιβαλάκι Θεατρικής Παραγωγής διοργανώνουν για δεύτερη φορά οι φοιτητές του Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο πλαίσιο του μαθήματος «Θεατρική Παραγωγή». Εννέα ομάδες παρουσιάζουν τις παραστάσεις τους με έργα της επιλογής τους στο Ναύπλιο στις 20 – 29 Μαΐου 2016.

Φεστιβαλάκι, λοιπόν. Ήταν το πρώτο πράγμα που μου κέντρισε την περιέργεια καθώς διάβαζα το δελτίο τύπου. Ρώτησα την κα. Άννα Τσιχλή, υπεύθυνη καθηγήτρια, πώς πήρε την απόφαση να το δημιουργήσει και να πάρει αυτό το όνομα: «Ξεκίνησα να διδάσκω το μάθημα Θεατρική Παραγωγή στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Ναύπλιο πριν από 12 χρόνια. Είχα ήδη εργαστεί στο θέατρο πολλά χρόνια και έτσι είχα μάθει εμπειρικά τα ζητήματα που χρειάζονται οργάνωση και προσοχή σε μια θεατρική παραγωγή. Όταν ξεκίνησα λοιπόν να διδάσκω στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου συνειδητοποίησα ότι οι φοιτητές χρειάζονται ένα πρακτικό μάθημα που θα συγκεντρώνει τις αρμοδιότητες όλων αυτών που συμμετέχουν σε μια παραγωγή: ως προς το καλλιτεχνικό, το οικονομικό αλλά κυρίως ως προς το κομμάτι της οργάνωσης παραγωγής.

Συχνά στο μάθημα, όλα αυτά τα χρόνια, μιλάγαμε για τις παραστάσεις και λέγαμε το «Φεστιβαλάκι» μας.

Πριν από δύο χρόνια οι φοιτητές άρχισαν να συζητούν για την επίσημη δημιουργία ενός φεστιβάλ στο οποίο θα παρουσιάζονταν οι παραστάσεις τους. Η Κοσμήτορας της Σχολής Καλών Τεχνών και Πρόεδρος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών κα. Άλκηστις Κοντογιάννη αγκάλιασε με ενθουσιασμό το εγχείρημα. Της άρεσε που το αποκαλούσαμε «Φεστιβαλάκι» και είπαμε να κρατήσουμε το όνομα». Το μάθημα, παρότι είναι εξαιρετικά απαιτητικό, το αγκάλιασε με ενθουσιασμό η φοιτητική κοινότητα του Τμήματός μας αλλά και το κοινό του Ναυπλίου από την αρχή. Κάθε χρόνο οι παραστάσεις των φοιτητικών ομάδων ανεβαίνουν σε πολλούς χώρους του Ναυπλίου (Θέατρο Τριανόν, Δημοτικό Ωδείο, Φουγάρο, Ουρανοκατέβατο, Μπανιέρες κ.ά.). Στο παρελθόν έχουν παρουσιαστεί πολλές παραγωγές στο Άργος (Αρχαίο Θέατρο, Θέατρο οδού Ατρειδών, Μπουσουλοπούλειο) και στη Νέα Κίο. Κάθε χρόνο ανεβαίνουν 5-10 παραστάσεις στο τελευταίο δεκαήμερο του Μαΐου. Το κοινό από την ευρύτερη Αργολίδα έρχεται πάντα στις παραστάσεις. Συχνά, κατά τη διάρκεια της χρονιάς, με ρωτάνε πολλοί φίλοι και γνωστοί: «Πότε θα ξεκινήσουν οι παραστάσεις σας;». Φέτος την συνδιοργάνωση ανέλαβε επίσημα ο ΔΟΠΠΑΤ του Δήμου Ναυπλιέων, αγκαλιάζοντας τις προσπάθειες μας.

Πόσο δύσκολο είναι να εκπαιδεύετε φοιτητές στον επαγγελματικό στίβο του θεάτρου για την Ελλάδα του σήμερα;

Έχω μεγάλη πίστη και επιμονή ως προς το τί μπορεί να καταφέρουν οι φοιτητές μου. Μια συμβουλή που τους δίνω συχνά είναι να δημιουργούν θέσεις εργασίας νέες, φέρνοντας κάτι καινούριο. Έχω πολλά παραδείγματα αποφοίτων που κέρδισαν θέσεις στο θέατρο χρησιμοποιώντας δημιουργικά τις γνώσεις που αποκόμισαν από την Σχολή. Πιστεύω ότι στο μέλλον πολλοί από τους τωρινούς φοιτητές θα ασκήσουν επαγγέλματα που δεν είναι ευρέως γνωστά ή επαγγέλματα που ακόμα δεν έχουν δημιουργηθεί. Η χρήση νέας τεχνολογίας στο θέατρο (π.χ. αμφιωτική τεχνολογία, 3D video κτλ.), η επικοινωνία μέσω του ίντερνετ και η νέοι τρόποι προσέγγισης μιας παράστασης (δημιουργία teaser, trailer κτλ), οι διαφορετικές μαθητοκεντρικές, εξ αποστάσεως και άλλες προσεγγίσεις στη διδασκαλία του θεάτρου κ.ά. θα αλλάξουν πολλά από τα δεδομένα στη θεωρία αλλά κυρίως στην πρακτική του θεάτρου και θα δημιουργήσουν νέες εργασιακές ανάγκες.

Ποια ήταν η ερώτηση/απορία φοιτητή που σας έγινε και σας προβλημάτισε περισσότερο από ποτέ;

Είχα κανονίσει πρόσφατα μια συνάντηση στο Skype με τους φοιτητές που παρακολουθούν το μάθημα της Θεατρικής Παραγωγής. Τελευταία στιγμή, αποφάσισα να τους συναντήσω ζωντανά στην αίθουσα του Πανεπιστημίου. Μια φοιτήτρια έκπληκτη και γεμάτη χαρά αναφώνησε όταν με είδε: «Είστε εδώ!» και κάποια άλλη της απάντησε αστειευόμενη: «Όχι είναι το ολόγραμμά της κυρίας Τσίχλη». Εγώ αμέσως σκέφτηκα πόσες πολλές δυνατότητες θα μπορούσε να προσφέρει η χρήση της τεχνολογίας π.χ. βρίσκομαι κάπου μακριά αλλά διδάσκω εξ αποστάσεως στο Ναύπλιο ή διδάσκω στο Ναύπλιο και τα μαθήματα μου προβάλλονται ζωντανά (live streaming) σε όσους ενδιαφέρονται να τα παρακολουθήσουν, το ίδιο και οι παραστάσεις των φοιτητών μου κτλ.

Προτείνω να αγκαλιάσουμε τις αλλαγές, τις ιδέες, την δημιουργικότητα, τις εικόνες και τις σκέψεις και να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε όσο καλύτερα μπορούμε την νέα τάξη πραγμάτων, προσπερνώντας όλες τις αντιξοότητες και τους περιορισμούς.

????????????????????????????????????

Η αυλαία ανοίγει στις 21/5 με τους mementaλ και το έργο Sunset Limited, του Cormac McCarthy, ο οποίος είναι γνωστός, από το μυθιστόρημα του Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους, το οποίο έγινε ταινία από τους αδερφούς Κοέν, αλλά και από το βραβευμένο με Πούλιτζερ Ο δρόμος, όπως μου λένε μέλη της ομάδας. «Το έργο που εμείς επιλέξαμε δεν είναι πολύ γνωστό στην Ελλάδα, όμως στο εξωτερικό έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και πολύ καλές κριτικές. Η HBO σε συνεργασία με τον Tommy Lee Jones και τον Samuel Jackson, το 2011, δημιούργησαν μια τηλεταινία που έκαναν το έργο γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Ο τίτλος του έργου προέρχεται από το όνομα της μεγαλύτερης αμαξοστοιχίας της Αμερικής που ενώνει την Ανατολή με τη Δύση. Εκεί σε έναν σταθμό αυτού του τρένου ένας άθεος καθηγητής είχε πάρει την απόφαση να δώσει τέλος στη ζωή του, μέχρι που ένας πιστός πρώην κατάδικος τον σώζει και τον οδηγεί στο σπίτι του προσπαθώντας να του αλλάξει την οπτική του για τον κόσμο. Αυτό λοιπόν που θα δούμε στην παράσταση είναι μια ατελείωτη σύγκρουση επιχειρημάτων που πραγματεύεται τη ζωή και τον θάνατο, θα ακούσουμε ερωτήματα που όλοι έχουμε θέσει στον εαυτό μας αλλά και απαντήσεις που έχουμε φοβηθεί να δώσουμε.

Tο μεγάλο ερώτημα είναι ποια ιδεολογία θα νικήσει στο τέλος, ποιος θα αλλάξει γνώμη σε ποιόν, θα υπάρξει κάποιος που κερδίζει και κάποιος που χάνει, όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα;

Τέλος, σε ότι αφορά στην δική μας προσέγγιση στο έργο θα λέγαμε πως είναι ένα στοίχημα που θα θέλαμε πολύ να το κερδίσουμε, προσπαθούμε λοιπόν να αποδώσουμε το έργο όσο πιο ρεαλιστικά μπορούμε και να πετύχουμε στους θεατές αυτό που παρατηρήσαμε ότι συνέβη σε εμάς όταν διαβάσαμε το έργο, δηλαδή να το δει ο καθένας από μια δική του οπτική. Όχι να κρίνει την οπτική που το είδαμε εμείς, όπως συνήθως γίνεται».

Οι mementaλ συμμετέχουν στη 12η Διεθνή Πανεπιστημιάδα Σερρών με ένα έργο ενός Έλληνα δημιουργού και σκηνοθέτη του Γιάννη Καλαβριανού, το «Γιοι και κόρες», που αγαπήθηκε πολύ από το ελληνικό κοινό. «Κατά τη γνώμη μας, ένας από τους λόγους για τους οποίους το Γιοί και κόρες αγαπήθηκε τόσο είναι επειδή είναι αληθινό. Ο καθένας από εμάς όταν διαβάσει ή ακούσει αυτές τις ιστορίες που σύλλεξε η Εταιρεία Θεάτρου Sforaris και έγραψε ο Γιάννης Καλαβριανός, θα δει έστω και για λίγο τον παππού του, τη γιαγιά του, τους γονείς του ή όποιον συνάντησε στην ζωή του και του αφηγήθηκε την ιστορία του. Εμείς επιλέξαμε πέρυσι να ανεβάσουμε αυτό το έργο στο Ναύπλιο στο πρώτο Φεστιβαλάκι Θεατρικής Παραγωγής, το οποίο διοργανώνουν οι φοιτητές στο πλαίσιο του μαθήματος της κυρίας Τσίχλη, όχι μόνο επειδή το αγαπήσαμε όπως όλοι, αλλά και επειδή το είδος αυτού του θεάτρου, το θέατρο-ντοκουμέντο, το γνωρίσαμε από το μάθημα της κυρίας Χριστίνας Ζώνιου και θεωρήσαμε πως άξιζε να έρθει το κοινό του Ναυπλίου μέσα από αυτό το έργο σε επαφή με το συγκεκριμένο είδος. Φέτος είμαστε πολύ χαρούμενοι που η παράσταση μας έγινε δεκτή στη 12η Διεθνή Πανεπιστημιάδα Σερρών και το έργο συνεχίζει να παίζεται τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη του εκδοχή στην Κομοτηνή. Στόχος μας είναι με τη συμμετοχή μας να φανεί πώς μπορεί κανείς να αξιοποιήσει τις γνώσεις από τα μαθήματα της σχολής μας, αλλά και τις ευκαιρίες που του δίνουν αυτά ώστε να δημιουργεί».

mementalΤελικά η τέχνη μπορεί να σώσει τον κόσμο;

Στο Sunset Limited, ο καθηγητής, λέει πως πιστεύει στην αξία των πραγμάτων, όπως για παράδειγμα ο πολιτισμός, τα βιβλία, η μουσική, η τέχνη. Αυτά είναι τα θεμέλια του πολιτισμού, που όπως αναφέρει έπαψε να τα εκτιμάει ο κόσμος και το ίδιο και αυτός, μέχρι ενός σημείου. Το αν η τέχνη μπορεί να σώσει τον κόσμο, είναι ένα ερώτημα που θα συνεχίσει να υπάρχει για πολύ καιρό ακόμα, εμείς όμως δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε για το αν μπορεί να τον σώσει, απλώς να αναρωτιόμαστε γι’ αυτό. Ίσως έτσι να βρούμε την απάντηση.

Συνέχεια έχει το καλλιτεχνικό Θέατρο Πλαστελίνης, που δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2016 από φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών στο Ναύπλιο. Στόχος του δεν είναι η κατάληξη σε μία συγκεκριμένη θεατρική ταυτότητα, αλλά ένας διαρκής πειραματισμός βασισμένος στις αισθήσεις . Ένα θέατρο που διαρκώς μεταβάλλεται, πλάθεται και αμβλύνεται πορευόμενο παράλληλα και ενίοτε αντίθετα από την εποχή. Το πρώτο του καλλιτεχνικό εγχείρημα μπροστά στο κοινό θα πραγματοποιηθεί στο Φεστιβαλάκι Θεατρικής Παραγωγής στις 22 Μαΐου και ξανά στις 5 Ιουνίου με το θεατρικό έργο Far Away της Caryl Churchill.

Ασχολείστε με ένα σύγχρονο έργο, το Far Away της Caryl Churchill, που περιγράφει μια δυστοπία. Πώς ζητάτε «από τον θεατή να πάψει να είναι απλά θεατής και να αναλάβει την ευθύνη του απέναντι στον κόσμο»;

Θεωρώ ότι το Far Away της Caryl Churchill κατορθώνει με όσο πιο ωμό και λιτό τρόπο γίνεται να αναδείξει μέσα από μια ακραία ματιά τα αρνητικά γνωρίσματα της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Είναι ένα έργο προφητικό και ίσως αυτή η ακραία ματιά και το ‘’πολύ μακριά’’ στο οποίο αναφέρεται να είναι πιο κοντά. Η έκρηξη της βίας, η αποχαύνωση του σύγχρονου κόσμου, η ανάγκη για εξουσία αλλά και όλα τα παράλογα μέσα στα οποία ζούμε μάλλον εκεί οδηγούν. Σε αυτόν τον φρικιαστικά δυστοπικό κόσμο. Για το λόγο αυτό προσπαθούμε δίχως διδακτισμούς να τον παρουσιάσουμε, έχοντας ως στόχο εμείς οι ίδιοι αλλά και οι θεατές που θα το δουν να αναλάβουμε την ευθύνη μας. Και αυτή η ευθύνη δεν είναι άλλη από το να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε και να αντικρίσουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας κατάματα. Τότε ίσως το Far Away να χάσει την προφητική του αξία όμως μόνο τότε θα επιτύχει το σκοπό του.

Θέατρο Πλαστελίνης τοίχος

Πόσο ευχαριστημένοι είστε από το πανεπιστημιακό Τμήμα στο οποίο σπουδάζετε; Είναι αυτό που περιμένατε το επάγγελμα και η εκπαίδευση για αυτό;

Το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Ναύπλιο στο οποίο σπουδάζω δίνει τη δυνατότητα στον κάθε φοιτητή να έρθει σε επαφή με το θέατρο τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο. Σίγουρα είμαι ευχαριστημένος μόνο και μόνο από το γεγονός αυτό. Επιπρόσθετα, λόγω του μικρού αριθμού φοιτητών του Τμήματος δεν υπάρχει αυτή η τυπική ψυχρή σχέση μεταξύ καθηγητών και φοιτητών καθώς μπορούμε να επικοινωνήσουμε για ότι μας απασχολεί άμεσα. Η πρακτική μας άσκηση στο επάγγελμα θεωρώ ότι βρίσκεται σε ικανοποιητικό βαθμό αν λάβουμε υπ’ όψην μας ότι είμαστε το μοναδικό Τμήμα στο οποίο διδάσκεται το μάθημα της ‘’Θεατρικής Παραγωγής’’, στο οποίο έχουμε τη δυνατότητα να διδαχθούμε και να δημιουργήσουμε μια θεατρική παραγωγή εμείς οι ίδιοι από την αρχή ως το τέλος της.

Τελικά η τέχνη μπορεί να σώσει τον κόσμο;

Η τέχνη μάλλον συμβάλει στη διαμόρφωση μιας κοινωνίας. Πιστεύω όμως πως αν μπορούσε να σώσει τον κόσμο μόνη της με βάση την πλειοψηφία των όσων προβάλλονται σήμερα ως τέχνες, μπορεί και να μην ήταν ικανή. Πάντως είτε συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό είτε όχι θεωρώ ότι όποιος έχει την τύχη να ασχολείται με την τέχνη θα πρέπει να την αντιμετωπίζει ως το μοναδικό μέσο για να σωθεί ο κόσμος.

Η θεατρική ομάδα donttellmáma δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2016. Η ομάδα ξεκίνησε από δύο άτομα και αυτή τη στιγμή στο συγκεκριμένο project απαρτίζεται από επτά. Έχει ασχοληθεί με το θέατρο της επινόησης, ενώ τώρα κάνει την δεύτερη προσπάθεια της στον σκηνικό χώρο συμμετέχοντας για πρώτη φορά στο Φεστιβαλάκι Θεατρικής Παραγωγής, στις 29/5.

Στις ερωτήσεις απαντάει η σκηνοθέτις- διευθύντρια παραγωγής της παράστασης Κοτσίνη Μαρία

Επιλέξατε να δώσετε θεατρική μορφή στα σκληρά λογοτεχνικά κείμενα της Μαργαρίτας Καραπάνου που καταδεικνύουν τη σχέση με τη μητέρα της. Πως οδηγηθήκατε σε αυτή την επιλογή;

Με γοήτευσε ο αθώος και συνάμα ωμός τρόπος γραφής της Μαργαρίτας Καραπάνου. Τί πιο γλυκό αλλά και τρομακτικό, απ’ το να διαβάζεις »Μαμά , πότε θα γυρίσεις; Θέλω να σε σκοτώσω.»

Αφού διάβασα το H Κασσάνδρα και ο λύκος ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία της και να μελετάω τις συνεντεύξεις τις καθώς και όλη την βιογραφία της. Μέσα απ’ τα βιβλία και τη βιογραφία της έμοιαζε με έναν άνθρωπο ιδιαίτερο που ακροβατεί και έχει στερηθεί την μητρική αγάπη, ενώ στις συνεντεύξεις της ήταν απόλυτα ισορροπημένη .

Όσον αφορά στη σχέση μάνας-κόρης που εστιάζει και εκείνη αλλά και εμείς θεωρώ πως είναι μία από τις πιο τρυφερές αλλά και δύσκολες σχέσεις. Ο ομφάλιος λώρος δεν κόβεται ποτέ ουσιαστικά την ημέρα της γέννας και έτσι δημιουργεί ένα δέσιμο που μερικές φορές γίνεται πνίξιμο. Είναι η πρώτη σχέση που δημιουργεί ένας άνθρωπος όσο ακόμα βρίσκεται στη μήτρα. Είναι μία σχέση που εμπεριέχει μέσα όλες τις σχέσεις και όλα τα συναισθήματα. Είναι μια σχέση αγάπης, λατρείας, δυσφορίας, μίσους, αποστροφής, αγνότητας και πολλές φορές καθορίζει αυτό που τελικά γίνεται το μωρό.

donttellmamaΓιατί επιλέξατε να ασχοληθείτε με το θέατρο;

Είχα από μικρή μια έφεση με το να παριστάνω ιστορίες και να θέλω να κάνω τους άλλους να γελάνε. Νόμιζα ότι το θέατρο είναι μόνο αστείο. Βέβαια αυτό δεν ισχύει εν τέλει, ίσως μάλλον το αντίθετο. Παρόλα αυτά θεωρώ πως είναι η πιο άμεση μορφή τέχνης , άμεσα συνυφασμένη με την ανθρώπινη ψυχολογία και τις άπειρες προσωπικότητες που κρύβει ο καθένας μέσα του. Και σίγουρα είναι κάτι καθόλου βαρετό με το οποίο μπορεί να ασχοληθεί κανείς.

Τελικά η τέχνη μπορεί να σώσει τον κόσμο;

 Νομίζω ότι μπορεί να κάνει τον κόσμο να ξεχαστεί ή σε άλλη περίπτωση να του υπενθυμίσει ακόμα πιο έντονα τη μιζέρια του, αλλά όχι να τον σώσει. Ίσως και να μπορεί βέβαια με κάποιον τρόπο που λειτουργεί υποσυνείδητα. Πιστεύω πάντως πως αν σωθεί ο κόσμος ίσως σταματήσει να υπάρχει η τέχνη. Γιατί άλλωστε η τέχνη είναι ένα μέσο και μια διαφυγή για να μπορεί ο κόσμος να εκφραστεί για όλα αυτά που τον προβληματίζουν.

Αναλυτικά το πρόγραμμα και το trailer:

Afisa teliki 2016-page-001