Συνήθως όταν επιλέγουμε πολιτικό ίνδαλμα ή αναφερόμαστε σε μία πολιτική αυθεντία , φροντίζουμε αυτή η προσωπικότητα να διαθέτει το «πακέτο», εννοώντας την πολιτική ευφυΐα , την οξυδέρκεια και την πολιτική αντίληψη. Όλα αυτά περιβεβλημένα από το διπλωματικό τάκτ που κάνει την γοητεία να παντρεύεται την ικανότητα, δημιουργεί έναν πηγαίο ρήτορα που ελίσσεται και προσαρμόζεται ανάλογα με τις συνθήκες. Το τακτ αυτό είναι μια μέθοδος που κρατά την δύναμη κρυμμένη. Είναι αυτό που κάνει την αποφασιστικότητα και το ταλέντο να προσποιούνται την αδυναμία κι όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου να εμφανίζονται αναπάντεχα. Τι συμβαίνει όμως όταν διαθέτεις όλα τα προαναφερθέντα χωρίς τον καθωσπρεπισμό και το τάκτ που αρμόζει σε έναν Πρόεδρο ; Γι’ αυτό θαυμάζω τον Lyndon Johnson.

O Tρούμαν κι ο Κένεντι ήταν θύματα της αδιαλλαξίας των Ρεπουμπλικάνων. Η Κεντροαριστερά είχε χάσει κάθε ελπίδα. To 1963, στα πρώτα χρόνια της προεδρίας του Τζόνσον, εντοπίστηκε ξανά φως στο τούνελ. Ταυτισμένος με την πράξη κι όχι την θεωρία, με τις πρακτικές λύσεις κι όχι τα ιδεολογήματα , γρήγορα έγινε μισητός από την ιδεαλιστική πτέρυγα και τους διανοούμενους της αριστεράς. Τραγική Ειρωνεία , ήταν ένας εκ των πιο αποδοτικών κι επιτυχημένων Προέδρων στην ιστορία της Αμερικής. Λαμβάνοντας 61,2 ήταν ελεύθερος να εφαρμόσει το New Deal του Φραγκλίνου Ρούζβελτ χωρίς καμία αμφισβήτηση προς το πρόσωπο του. Όταν γρήγορος, ουσιαστικός και εστιάζοντας στις πραγματικές μεταρρυθμίσεις , βάπτισε την προσπάθεια του Great Society κι διάνοιξε τον πραγματικό ορίζοντα του κράτους δικαίου με περισσότερη υγεία, παιδεία, δικαιοσύνη,δικαιώματα,ισότητα.

Το πιο σημαντικό ,όμως, ήταν η φύση του όλου εγχειρήματος. Δεν ήταν μια πραγματική αμφισβήτηση του ισχύοντος πλαισίου κοινωνικής συγκρότησης και πλοκής. Ήταν μια μεστή απόπειρα εξυγίανσης, μεταρρύθμισης, κρατώντας πάγιο το παραδοσιακό πλαίσιο δομών του αμερικανικού κράτους. Επί του πρακτέου, το πρόγραμμα του Τζόνσον ήταν μια μοιρασιά χρημάτων στην Αμερικανική κοινωνία. Μία δοσοληψία υπεύθυνης στάσης, με μοναδική στόχευση,τα χρήματα να φτάσουν στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, με κάθε κόστος.

Ίσως να ήταν ο μόνος που δεν δίσταζε να μιλάει με τους συμβούλους του, καθήμενος στην τουαλέτα. Ο μόνος που μιλούσε με τόσο αγενή τρόπο στου υφιστάμενους του. Αυτός, του οποίου η συμπεριφορά, ήταν αρκετά ταπεινωτική για να αρμόζει σ’ αξιωματούχο του κράτους κι αυτός ο οποίος δεν δίσταζε να απειλεί ευθέως όποιον τόλμαγε να εκφράσει διαφορετική άποψη. Μολαταύτα, η ταπεινή καταγωγή και το επαρχιώτικο στιλ του, παραήταν καρμικά διαμορφωμένα για να βρεθεί την κατάλληλη στιγμή , στο κατάλληλο μέρος και να αλλάξει την ρότα της ιστορίας των Δημοκρατικών και της Αμερικής , εν γένει. Κατάφερε να περάσει στο πάνθεον της ιστορίας μαζί με τον Ουίλσον και τον Ρούζβελτ διότι ήταν ο μόνος που κατάφερε να κάνει την ευθύτητα, την ειλικρίνεια και την καθαρότητα, πυξίδα για την πολιτική του κι όχι άλλοθι. Όπως συνήθιζε να λέει κι ο ίδιος

Ποτέ μην εμπιστεύεσαι κάποιον, εκτός αν έχεις την ψ@λ@ του στην τσέπη σου.