Είθισται τις τελευταίες ημέρες πριν από την έλευση του νέου έτους να γίνονται διάφορες ανασκοπήσεις των γεγονότων που σημάδεψαν τον χρόνο που φεύγει. Αναμφίβολα το 2015 ήταν μία ιδιαίτερη χρονιά τόσο για την Ελλάδα όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο. Προσωπικά θα ήθελα να σταθώ σε ένα γεγονός το οποίο θα μας απασχολήσει σίγουρα και το 2016. Αφορά την Ελλάδα και είναι απότοκο της κυριαρχίας Τσίπρα και της «Πρώτης φοράς» Αριστεράς.

Ίσως θα ήταν ευκολότερα να επιλέξουμε ως γεγονός – σταθμό της χρονιάς που πέρασε τη γενικότερη κατάρρευση του αντιμνημονιακού μετώπου, όπως συγκροτήθηκε και γιγαντώθηκε την προηγούμενη πενταετία, μετά την αποκάλυψη της ανικανότητας των ΣΥ.ΡΙΖ.Α – ΑΝ.ΕΛ και της εξαπάτησης εκ μέρους τους, του ελληνικού λαού. Παρόλα αυτά δέον είναι να εστιάσουμε σε μία παράμετρο της καταστροφικής αυτής διακυβέρνησης. Μία παράμετρο που δεν αναδεικνύεται όσο θα έπρεπε αλλά ταυτόχρονα επιτελεί κομβικό ρόλο στη διαδικασία εξόδου από την κρίση. Αυτή είναι η επίθεση που δέχεται η Παιδεία.

Πρώτα από τον Μπαλτά και τώρα από τον Φίλη, ο χώρος της Παιδείας έχει μπει στο στόχαστρο των ιδεοληπτικών της Αριστεράς οι οποίοι θεωρούν ότι θα φέρουν την ισότητα στην ελληνική κοινωνία δια της ισοπέδωσης κάθε έννοιας αξιοκρατίας, συναγωνισμού και Αριστείας.

Θεωρούν «μεταρρύθμιση» την επαναφορά ενός νομικού καθεστώτος που ρύθμιζε τα της Ανώτατης εκπαίδευσης πριν από τριάντα χρόνια. Εκδημοκρατισμός στο μυαλό τους, είναι η επαναφορά του ασύλου βίας και ανομίας, που αντί να διασφαλίζει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, την ελευθερίας της έκφρασης και του επιστημονικού λόγου καθιστά το Πανεπιστήμιο τσιφλίκι των δυναμικών μειοψηφιών της Άκρας Αριστεράς και του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου, οι εκπρόσωποι των οποίων μπορούν, κατά το δοκούν, να υβρίζουν και να δέρνουν όποιον διαφωνεί με την παρακμιακή τους λογική, να βρομίζουν και να καταστρέφουν τη δημόσια περιουσία που πληρώνεται από το υστέρημα του μέσου Έλληνα φορολογούμενου και να παρεμποδίζουν τη διδασκαλία και τη γενικότερη εκπαιδευτική διαδικασία. Ακόμη, το άσυλο του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο σε παντός είδους παρανομούντες όπως ληστές, λαθρεμπόρους, εμπόρους ναρκωτικών κ.α.

Το «ανοιχτό στην κοινωνία» Πανεπιστήμιο σύμφωνα με την άποψή τους συνεπάγεται την επαναφορά των αιωνίων φοιτητών. Και εδώ η ισοπέδωση και το τσουβάλιασμα κυριαρχούν ως λογικές καθώς η αντιμετώπιση αναξιοπαθούντων οι οποίοι τεκμηριωμένα δυσκολεύονται πάρα πολύ εξαιτίας σοβαρών προβλημάτων να περατώσουν τις σπουδές τους σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα είναι η ίδια με αυτή των επαγγελματιών της επανάστασης, των φοιτητοπατέρων και λοιπών καφενόβιων οι οποίοι απλά αδιαφορούν για τις υποχρεώσεις τους και στερούν θέσεις στις σχολές, από παιδιά τα οποία έχουν όλη τη διάθεση και το μεράκι να σπουδάσουν το συγκεκριμένο αντικείμενο.

«Δημοκρατική διοίκηση» των πανεπιστημίων σημαίνει σύμφωνα με τους κουλτουριάρηδες της Αριστεράς την κατάργηση των Συμβουλίων Διοίκησης που αποτελούντο από καθηγητές παγκοσμίου βεληνεκούς με μακρόχρονη και επιτυχημένη θητεία στα μεγαλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου και την αντικατάστασή τους από το φαύλο σύστημα διαπλοκής καθηγητών και φοιτητοπατέρων για τη νομή των εκπαιδευτικών κονδυλίων. Σημαίνει την κατάργηση της υποχρέωσης ελάχιστης χρονικής διάρκειας διδασκαλίας ενός μαθήματος στο εξάμηνο ώστε οι τραμπούκοι να μπορούν ανενόχλητοι να κλείνουν τα Πανεπιστήμια αλλά οι ίδιοι που τους χαϊδεύουν να μην έχουν πολιτικό κόστος από την αγανάκτηση της σιωπηλής πλειοψηφίας των εκατοντάδων χιλιάδων συνεπών φοιτητών και γονέων μιας και τυπικά θα μπορούν να διεξάγονται εξετάσεις έστω κι αν ουσιαστικά δεν έχουν διδαχθεί μαθήματα. Σημαίνει την κατάργηση κάθε είδους αξιολόγησης ώστε να μην ελέγχεται η δουλειά των ακαδημαϊκών δασκάλων και τη δυνατότητα στους «διανοούμενους της ευρύτερης Αριστεράς» να αμείβονται χωρίς να δουλεύουν. Σημαίνει την απουσία κάθε είδους διασύνδεσης με την αγορά εργασίας ώστε να μην υπάρχει συνεργασία, ενημέρωση για τις εργασιακές προοπτικές των αποφοίτων αλλά απλά να έχουμε παραγωγή στρατιών ανέργων πτυχιούχων. Σημαίνει την περαιτέρω υποχρηματοδότηση των Πανεπιστημίων και την κατάργηση της αμοιβής διδασκαλίας στα μεταπτυχιακά με αποτέλεσμα λαμπροί επιστήμονες εγνωσμένου κύρους να εγκαταλείπουν τα ελληνικά προγράμματα και να αναζητούν την αναγνώριση της δουλειάς τους στο εξωτερικό.

Φυσικά, οι ιδεοληψίες και η απηνής δίωξη της Αριστείας και της αξιοκρατίας επεκτείνεται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης με την κατάργηση των πρότυπων σχολείων και την εκλογή των διευθυντών απευθείας από το σύλλογο διδασκόντων ώστε να διαχυθεί περαιτέρω ο κομματισμός και οι πελατειακές σχέσεις και να αποκλειστούν οι έμπειροι και συνεπείς οι οποίοι φυσικά δε θα εκλέγονται μιας και δε θα κάνουν πχ τα στραβά μάτια σε λουφαδόρους. Για να μη αναλύσουμε τα δεκάδες χιλιάδες κενά εκπαιδευτικών, τα παιδιά που έμειναν εκτός παιδικών σταθμών κ.α.

Κράτος χωρίς υψηλού επιπέδου εκπαιδευτικό σύστημα, διασυνδεδεμένο με την αγορά εργασίας δεν έχει μέλλον. Είναι καταδικασμένο στην αιώνια μιζέρια καθώς θα παράγει νέους πολίτες οι οποίοι θα είναι ημιμαθείς, ιδεοληπτικοί, χωρίς καμία επαφή με τον τρόπο λειτουργίας των ανεπτυγμένων χωρών. Υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, η Παιδεία βρίσκεται στο έλεος της δικτατορίας των μετρίων. Των κομπλεξικών που επειδή οι ίδιοι επέλεξαν την αεργία και την αμορφωσιά μισούν αυτούς οι οποίοι μοχθούν και προσδοκούν σε μια καλύτερη ζωή δια μέσου της εκπαίδευσης και της εργασίας τους. Επιθυμούν αδαείς ανθρώπους οι οποίοι δε θα έχουν καμία κριτική ικανότητα και θα είναι έρμαια της ξύλινης γλώσσας των καθοδηγητών τύπου Λαζόπουλου.

Οι τύποι αυτοί δεν πρόκειται να σταματήσουν αν δε δημιουργήσουν μία κοινωνία χαμηλών προσδοκιών, μία νεολαία η οποία δε θα έχει να περιμένει τίποτα πέρα από το να τύχει της ευμενείας των κομματαρχών του ΣΥΡΙΖΑ. Το στοίχημα του 2016 είναι να μην τους αφήσουμε.