Το προσφυγικό είναι ένα θέμα που απασχολεί όλους μας. Οι διαστάσεις που έχει πάρει, ειδικά τον τελευταίο καιρό,  σε πολιτικό, κοινωνικό αλλά κυρίως ανθρωπιστικό επίπεδο έχουν στρέψει όλα τα βλέμματα στην Ελλάδα. Στην Ευρώπη της ειρήνης, της ασφάλειας, της ελπίδας οι άνθρωποι αυτοί έρχονται ώστε να σωθούν από τον σκληρό πόλεμο της δικής τους πατρίδας. Ανάμεσα στους πρόσφυγες, ξεριζωμένα παιδιά. Τα μάτια τους έχουν δει πόλεμο, φρίκη, θάνατο.

Η Λέσβος, το νησί που  έχει φιλοξενήσει πολλούς πρόσφυγες και μάλιστα είναι προτεινόμενο στα βραβεία νόμπελ ειρήνης. Οι κάτοικοι του νησιού, στην πλειοψηφία τους, έχουν ανοίξει την αγκαλιά τους και  έχουν δείξει ότι, η καρδιά του Έλληνα έχει καλά φυλαγμένη την μνήμη της προσφυγιάς των προγόνων του.


Δεν είναι μόνο οι ντόπιοι, που με κάθε μέσο και τρόπο βοηθούν τους πρόσφυγες. Είναι και άνθρωποι που έχουν έρθει από το εξωτερικό με μοναδικό σκοπό να βοηθήσουν τους πρόσφυγες.

Οι Clowns without borders, είναι οι άνθρωποι που έχουν ένα στόχο. Να κάνουν τα παιδιά, τα μικρά αυτά αδικημένα πλάσματα, να χαμογελάσουν. Έστω  για λίγο να ανακουφίσουν τον πόνο τους.

Συγκινημένοι από το δράμα των προσφύγων, οι Κλόουν Χωρίς Σύνορα (η ομάδα από τις ΗΠΑ), ήρθε στη Λέσβο και προσέφερε χαμόγελα σε όλα τα παιδιά που το είχαν ανάγκη.

Η Ταμάρα, ανήκει στην ομάδα των CWB. Επισκέπτεται συχνά την Λέσβο και μας μιλά για την αρχή της δημιουργίας αυτής της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης, για το πώς έφτασαν στο νησί, αλλά και τις δικές της εμπειρίες εκεί.

Ποιοι είναι όμως οι CWB;

clowns_without_borders_03

Το 1993, κάποιοι μαθητές τοπικού σχολείου από την Καταλονία ζήτησαν από τον Tortell Poltrona,  έναν κλόουν από την Βαρκελώνη, να βοηθήσει κάποιους φίλους τους. Οι φίλοι αυτών των παιδιών, ήταν προσφυγάκια που ζούσαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κροατία κατά την διάρκεια Γιουγκοσλαβικού πολέμου (1991-1995).

Τα παιδιά των προσφύγων είχαν εμπιστευθεί στους φίλους τους, ότι το αυτό που τους λείπει περισσότερο είναι το γέλιο, η διασκέδαση, η ξεγνοιασιά.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Tortell παίρνει το αμάξι του και κάποιους άλλους συναδέλφους του και επισκέπτεται το στρατόπεδο συγκέντρωσης, χωρίς να γνωρίζει τι τον περιμένει.

Εκατοντάδες παιδιά και οικογένειες τους υποδέχθηκαν, σχεδόν ολόκληρο το στρατόπεδο. Οι κλόουν έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Έτσι τα παιδιά ήταν ευτυχισμένα και χαμογελαστά έστω και για λίγο. Φεύγοντας, τα παιδιά τους ρώτησαν «μα πότε θα επιστρέψετε;»

Εκείνη τη στιγμή, οι  Payasos Sin Fronteras (=Κλοούν χωρίς σύνορα), γεννήθηκαν.

Ο Tortell ξεκίνησε ένα παγκόσμιο δίκτυο και έκανε και άλλα πολλά ταξίδια σε εκείνο το κέντρο προσφύγων. Αργότερα, ένας καλλιτέχνης, ο Moshe Cohen, εμπνευσμένος βαθύτατα από τον Tortell, δημιούργησε τους Clown Without Borders στις ΗΠΑ. Πλέον, οι CWB-USA, είναι μια περήφανη ομάδα από 12 διεθνείς ομοσπονδίες  Κλόουν χωρίς σύνορα.

 

Οι Clowns Without Borders χαρίζουν χαμόγελα στα παιδιά των προσφύγωνΣτόχος τους είναι να προσφέρουν όσο περισσότερο γέλιο μπορούν, ώστε να απαλύνουν τον πόνο όλων των ανθρώπων, ειδικότερα των παιδιών που ζουν σε περιοχές όπως, στρατόπεδα συγκέντρωσης, εμπόλεμες περιοχές, ή άλλα μέρη όπου επικρατούν αντίξοες συνθήκες διαβίωσης. Η οργάνωση είναι μια μη κερδοσκοπική και ηγείται από καλλιτέχνες.

Στην χώρα  μας, βρίσκονταν από τα μέσα Οκτωβρίου. Μέχρι και σήμερα ταξιδεύουν στο νησί. Οι CWB προσφέρουν γέλιο και ψυχαγωγία στα προσφυγόπουλα που έρχονται στην Ευρώπη από τις εμπόλεμες ζώνες.

«Εμπνευστήκαμε από τις ιστορίες, την δύναμη αλλά και την ευθυμία των προσφύγων που συναντήσαμε στο νησί», μου λέει η Ταμάρα. «Πολλοί ακόμα και τώρα, περνούν από την Ελλάδα για την Ευρώπη. Εμείς τους προσφέρουμε λίγο γέλιο, διασκέδαση και χαρά!».

Εντύπωση μου προκάλεσε, το γεγονός ότι το ταξίδι τους στην Ελλάδα, ξεκίνησε από ένα μεγάλο και απρόσμενο δώρο. Η CWB της Σουηδίας, έλαβε μια γενναιόδωρη αλλά  ανώνυμη δωρεά που απευθυνόταν στην προσφυγική κρίση. Ο μυστικός αυτός χορηγός κάλυψε και όλα τα έξοδα του ταξιδιού στη Λέσβο.

Ρώτησα την Ταμάρα, αν υπάρχει μια ιστορία, ένα παιδί, μια κουβέντα που να της είπε ένα προσφυγόπουλο και θα της μείνει για πάντα στην καρδιά της.

«Δεν μπορείς να ξεχάσεις τα προσφυγάκια ποτέ. Αυτό που κρατάμε για πάντα είναι η αλλαγή στα πρόσωπα τους που βλέπουμε από την πρώτη στιγμή που τα συναντάμε. Χαμογελούν, και πραγματικά, φωτίζονται τα ματάκια τους όταν βλέπουν τους κλόουν να κάνουν τα tricks τους, να παίζουν μουσική, ακόμα και το πιο μικρό πράγμα όταν κάνουν να φυσάνε για παράδειγμα φουσκάλες. Όταν τα παιδιά είναι χαρούμενα, είμαστε και εμείς χαρούμενοι. Θα θυμάμαι όλα τα παιδιά, όμως ξεχωρίζω ένα μικρό κοριτσάκι όταν σκέφτομαι τις μνήμες μου από το νησί. Εγώ βοηθάω τους κλόουν την ώρα της παράστασης στα εφοδιαστικά, στέκομαι δίπλα τους για να τους στηρίζω, ή για να κρατάω την κιθάρα κλπ. Ένα κοριτσάκι, πρέπει να ήταν 3-4 χρόνων, δεν είπε τίποτα σε εμένα κατά την διάρκεια ή μετά της παράστασης. Απλά με πλησίασε, έκατσε μερικά εκατοστά μακρυά από εμένα και παρακολουθούσε και εμένα αλλά και την παράσταση. Είχε μεγάλα καστανά ματάκια, πανέξυπνα, που φαινόταν να παρατηρεί τα πάντα γύρω της. Δεν ήταν ούτε αγχωμένη ούτε τίποτα. Απλά, ήθελε να κάτσει εκεί μαζί μου. Η στωική της φύση ήταν εμφανής αλλά και εντυπωσιακή…»

Οι Clowns Without Borders χαρίζουν χαμόγελα στα παιδιά των προσφύγων

Την ρώτησα πώς είναι η ψυχολογία αυτών των παιδιών και πώς μπορεί κάποιος να βοηθήσει.

Αν και δεν είναι γιατρός μου λέει ότι φαντάζεται πως είναι για αυτά τα παιδιά, να κάνουν ένα ολόκληρο ταξίδι ώστε να καταφέρουν να βρεθούν σε ένα ασφαλές μέρος αφήνοντας τα πάντα πίσω. Θα είναι πολύ δύσκολο, να αφήνεις πίσω  ό,τι σου ανήκει, ό,τι ξέρεις, ό,τι αγαπάς.

«Οι άνθρωποι πρέπει να κρατάμε στο μυαλό και την καρδιά μας την αγάπη και τον σεβασμό για την ανθρωπότητα. Υπάρχει ένας τρόπος να βοηθήσουμε, αν το επιθυμούμε,  αυτά τα παιδιά.  Υπάρχουν τόσες πολλές οργανώσεις που βοηθούν τους πρόσφυγες. Ενισχύοντας αυτές τις οργανώσεις μπορούμε να βοηθήσουμε!»

Μάθε περισσότερα για τους Clowns Without Borders, εδώ.