Η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα προς τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμμα για συναίνεση στα κρίσιμα ζητήματα, με κυριότερο εκείνο του Ασφαλιστικού, δεν μπορεί παρά να προκαλεί θυμηδία. Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, ο πολιτικός, ο πρωθυπουργός που ζητά ή μάλλον απαιτεί τη συναίνεση των πολιτικών του αντιπάλων για την ψήφιση και υλοποίηση επώδυνων και άδικων μέτρων, τα οποία είναι αποτέλεσμα της δικής του διακυβέρνησης και διαπραγμάτευσης ;

Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο ο όποιος σε όλο του τον πολιτικό βίο στηρίχτηκε στη στρατηγική της τυφλής σύγκρουσης με τους πολιτικούς του αντιπάλους, επενδύοντας στο λαϊκισμό και στη συνθηματολογία προκειμένου να απαξιώσει όσους θεωρούσε ότι στέκονταν εμπόδιο στο δρόμο του για εξουσία. Ήταν ο πολιτικός αρχηγός ο οποίος τη στιγμή που η Ελλάδα βρισκόταν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, φλεγόμενη από τα επεισόδια των γνωστών –αγνώστων που έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τη δολοφονία του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, παρείχε ασυλία σε αυτούς που έσπαγαν, έκαιγαν και έδερναν στο όνομα της αγανάκτησης. Ήταν ο άνθρωπος που τη στιγμή που η χώρα έδινε μάχη για να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ και χρειαζόταν την εθνική ομοψυχία περισσότερο παρά ποτέ, όχι μόνο όξυνε λεκτικά την πόλωση (ποιος ξεχνά άραγε τον χαρακτηρισμό «Πινοσέτ» που απεύθυνε στον Γ.Παπανδρέου;) αλλά έδινε και πλήρη πολιτική κάλυψη στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που δημιουργούσαν βίαια επεισόδια σε βάρος των τότε κυβερνώντων. Ήταν αυτός που επεδίωξε ενεργά τη ζουγκλοποίηση της πολιτικής ζωής, αγκαλιάζοντας και κατευθύνοντας το κίνημα των δήθεν Αγανακτισμένων που κουνούσε κρεμάλες στην πλατεία Συντάγματος από κοινού με μαύρους και κόκκινους φασίστες. Αυτούς τους «αμεσοδημοκράτες» που χωρίς ίχνος ντροπής φώναζαν ότι έχουμε χούντα και αποκαλούσαν όσους δε συμφωνούσαν με την εμφυλιοπολεμική τους παράκρουση, «ραγιάδες», «προδότες» «γερμανοτσολιάδες», «προσκυνημένους», «Τσολάκογλου», «μερκελιστές». Ήταν αυτός που εμπνεόμενος και από τους θαμώνες των τσαντιριών του Συντάγματος που εύχονταν η τότε κυβέρνηση να φύγει με ελικόπτερο «μια νύχτα μαγική σαν την Αργεντινή», διατύπωνε τη συναινετική άποψη ότι «μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή για να είχαμε τουλάχιστον αξιοπρέπεια» τη στιγμή που όλος ο κόσμος έβλεπε ότι τόσο εκείνη τη μαγική νύχτα όσο και όλη την επόμενη μαγική 15ετία που ακολούθησε τη χρεοκοπία της Αργεντινής στη χώρα αυτή είχαμε νεκρούς από επεισόδια στους δρόμους, λεηλασίες, αγριότητες, ακραία φτώχεια και εθνική ταπείνωση. Είναι ο Αρχηγός που εντός του κόμματος και της κοινοβουλευτικής του ομάδας ανέδειξε και εμπιστεύτηκε ανθρώπους που απειλούσαν την τότε κυβέρνηση με λιντσαρίσματα αλά Λιβύη, καλούσαν σε «ραντεβού στα γουναράδικα»  ενώ ο ίδιος αποκαλούσε τον τότε υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα «εκτελεστή συμβολαίου κοινωνικού θανάτου».


Είναι αυτός που πριν αναλάβει την εξουσία όχι μόνο δεν ψήφισε ούτε ένα άρθρο ενός νομοσχεδίου της προηγούμενης κυβέρνησης αλλά λειτουργώντας υπονομευτικά για τη ίδια τη χώρα του έλεγε ότι δεν αναγνωρίζει καν την υπογραφή της και τη συνέχεια του κράτους, απειλώντας δανειστές και επενδυτές. Είναι ο Ριζοσπάστης Αριστερός που δε δίστασε να χρησιμοποιήσει τις ψήφους της νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής προκειμένου να ρίξει την προηγούμενη κυβέρνηση κατά τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, στην κρισιμότερη στιγμή για τη χώρα μόνο και μόνο για να γίνει πρωθυπουργός.

Αυτός που στα πλαίσια του νέου Αριστερού ήθους που κόμιζε στη διακυβέρνηση της χώρας, χυδαιολογούσε με λογοπαίγνια περί «πηδήματος» στην προεκλογική του συγκέντρωση στη Ρόδο και συνεργάζεται έως σήμερα με έναν Ακροδεξιό συνωμοσιολόγο που φώναζε μέσα στη Βουή στην αντιπολίτευση «Εσείς στα τέσσερα».

Διαβάστε επίσης

Το Μαύρο στις ψυχές μας

Αμαρτίες Κοντονέων παιδεύουσι τέκνα

Έχουμε το House of Cards που μας αξίζει

Είναι ο πρωθυπουργός που χρέωσε 100 δις τη χώρα σε 7 μήνες, που με ένα δημοψήφισμα –παρωδία, έκλεισε τις τράπεζες.

Είναι ο πρωθυπουργός που χρέωσε 100 δις τη χώρα σε 7 μήνες, που με ένα δημοψήφισμα –παρωδία, έκλεισε τις τράπεζες, εκτίναξε την ανεργία και δέσμευσε τις περιουσίες των Ελλήνων πολιτών για να φέρει τελικά το χειρότερο από όλα τα Μνημόνια. Αυτός που το καλοκαίρι, μετά την αποκάλυψη της απάτης συναίνεση και αφού του δόθηκε οδήγησε τη χώρα σε εκλογές με το εμφυλιοπολεμικό σύνθημα «Ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν».

Σήμερα, ο πολιτικός αυτός αριβίστας έρχεται

και απαιτεί συναίνεση. Κουνάει το δάχτυλο και φωνάζει σαν ένα κακομαθημένο παιδί που δεν έχει μάθει να αναλαμβάνει ποτέ τις ευθύνες του και ψάχνει πρόθυμους ηλιθίους σε αυτούς που τα προηγούμενα χρόνια κατασυκοφάντησε. Σε αυτούς που τους κατέστρεψε την υπόληψη και την πολιτική τους διαδρομή. Σε αυτούς που παρέδωσε βορά στα χέρια των τραμπούκων και των γκεμπελίσκων του.

Δεν αξίζει καμία συναίνεση ο κύριος Τσίπρας. Είναι ένας αδίστακτος πολιτικός απατεώνας που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μην πληρώσει το κόστος της αποκάλυψης της απάτης του. Προσπαθεί να ψαρέψει είτε αφελείς που νομίζουν ότι άλλαξε και σοβαρεύτηκε είτε γραφικές και ταυτόχρονα στερημένες από προβολή και εξουσία περιπτώσεις, σαν τον Λεβέντη, που είναι διατεθειμένοι να μοιραστούν τις αμαρτίες του.

Για να τελειώνουμε λοιπόν, ο κύριος Τσίπρας έχει νωπή λαϊκή εντολή εφαρμογής του Μνημονίου. Αυτό επέλεξε ο ελληνικός λαός το Σεπτέμβριο. Ο ίδιος μάλιστα επέλεξε να απευθυνθεί αποκλειστικά στον Καμμένο για κυβερνητική συνεργασία.

Ή λοιπόν θα προχωρήσουν μόνοι τους εφαρμόζοντάς αυτά που οι ίδιοι διαπραγματεύτηκαν και υπέγραψαν ή εφόσον δηλώσουν αδυναμία θα πρέπει να παραιτηθούν και η παρούσα Βουλή να προσπαθήσει να δώσει νέα κυβέρνηση χωρίς την προσωπική συμμετοχή Τσίπρα και Καμμένου, ώστε να αποφευχθεί η προσφυγή στις κάλπες για τέταρτη φορά σε ένα χρόνο. Και προφανώς μία τέτοια κυβέρνηση θα πρέπει αφενός να περιλαμβάνει πρόσωπα εγνωσμένου πολιτικούς κύρους και τεχνοκρατικής επάρκειας και αφετέρου να είναι προϊόν συγκεκριμένης πολιτικής συμφωνίας η οποία θα περιλαμβάνει α) σαφέστατη δέσμευση των κομμάτων που θα τη στηρίζουν για τη διασφάλιση σταθερής θητείας της και συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος υλοποίησης στόχων β) «αποσυριζοποίηση» του κράτους με την κατάργηση νομοθετημάτων του προηγούμενου δεκάμηνου(που αφορούν το Δημόσιο, την Παιδεία κ.α.) ώστε να ανοίξει ο δρόμος επαναδιαπραγμάτευσης πτυχών του μνημονίου Τσίπρα ιδίως σε στο τομέα της φορολογίας γ) συμφωνία για προώθηση μείζονος σημασίας θεσμικών μεταρρυθμίσεων όπως η αλλαγή εκλογικού νόμου με μείωση του μπόνους των 50 εδρών και η Συνταγματική Αναθεώρηση.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες και ιστορικές. Η Αντιπολίτευση, η αποτελούμενη από τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα του δημοκρατικού τόξου, θα πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Υπεύθυνη στάση απέναντι στη χώρα δεν είναι το χάιδεμα των ανθρώπων που δίχασαν την ελληνική κοινωνία και κατέστρεψαν μία προσπάθεια πέντε ετών. Πολιτικός πολιτισμός δεν είναι να απαντάς με φρασεολογία σουαρέ σε ένα πολιτικό απατεώνα που προσπαθεί κουτοπόνηρα να σε φορτώσει με τις δικές του ευθύνες. Εθνική συνεννόηση δε σημαίνει εθνική συνενοχή και αμνήστευση των υπευθύνων για τα σημερινά αδιέξοδα. Δε θα γίνουμε ΣΥΡΙΖΑ όπως ανησυχούν πολλοί επειδή δε θα συναινέσουμε στην κατάργηση του θεσμού της Αντιπολίτευσης. Θα γίνουμε ΣΥΡΙΖΑ αν εξακολουθήσουμε να δίνουμε τροφή στον ΣΥΡΙΖΑ ώστε κάποια στιγμή να μας καταπιεί και να μας απορροφήσει.

Γιατί δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες : Άνευ όρων στήριξη στον Τσίπρα, με τον ίδιο και τον ψεκασμένο συνεταίρο του στη εξουσία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία της Ελλάδας με την εγκαθίδρυση ουσιαστικά μονοκομματικού συστήματος καθώς, στην ίδια λογική παλιού-νέου με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, θα κυριαρχήσει ολοκληρωτικά για πάρα πολύ καιρό αυτή τη φορά ως ναυαρχίδα των… μνημονιακών δυνάμεων. Εθνικά υπεύθυνη πολιτική λοιπόν αποτελεί ο σκληρός αγώνας, με σεβασμό στους θεσμούς καις τους νόμους, με επιχειρήματα, πρόγραμμα και σοβαρότητα για την απαλλαγή της χώρας από αυτή την καταστροφική κυβέρνηση το συντομότερο δυνατό.